Był jak sprinter...

         ... cudownie przenosił mnie z jednej krainy do drugiej, poruszaliśmy się po świecie czerpiąc radochę z tego, co oferował. Teraz gdy jestem gotowa mu poświęcić czas, nie ma wzwodu, chciałam powiedzieć światłowodu, bo jakiś chomik przegryzł ciągłość, albo na węźle się coś poplątało. No...!  Nie mogę, to napięcie mnie wykańcza. Jakiś czas miałam Internet pierwsza klasa, plądrowałam wszystkie strony świata, w tematach moich zainteresowań, teraz mam niewymownie szybki a nawet byłam czas jakiś pozbawiona dostępu, powodem było poprowadzenie światłowodu na okolicę. Zmuszeni zostaliśmy do podpisania zgody na przeniesienie do nowego dostawcy (nas nie interesowało, kto  sprzedał nas i komu), a rachunki przyszły od poprzedniego i nowego PANA.

Poprzednio wieści z prędkością światła dostarczano, teraz dostawca ślimaczy się, choć ponaglany mailami i telefonami – podobno trzeba zbadać przyczynę, lecz nic to nie daje, bla bla-niem się kończy.

 Z tego, więc powodu nieczęsto bywam u moich Wielbicieli i sama Was nie odwiedzam.

No!... Zaległości mam i totalnie wyczerpana jestem, siły życiowe wysikane wraz z witaminą D pytają, gdzie ta wiosna ze słońcem i chęciami!  Podobno bazie kwitną…? U mnie leje, wieje i nie widać końca.

Tydzień temu było tak.

koronkowa akcja

Z reguły nie czytam kryminałów i nie kocham filmów napadacko-bandyckich.  „Flet z mandragory” Waldemara Łysiaka przeczytałam w całości, delektując się nim kawałek po kawałku przez całe trzy tygodnie. Zdecydowanie kocham grube, mądre książki, wymagające ode mnie czegoś więcej niż tylko zabicia czasu.

Od filmów nie jestem uzależniona, raczej podglądam nie zatapiając się w ruchomych obrazkach.

Pogoda nijaka, zimno i wieje, siedzimy w domu, oglądamy dramy.

Ostrzegałam już, że dramy wciągają? Ostrzegałam, wciągają nie powiem, mnie nie pochłaniają bez reszty, te sensacyjne, typu zabili go i uciekł raczej mnie nie interesują, ale ostatnio:

   

  

Węgry, Japonia, Korea i dzika akcja, tortury dla wyłuskania sprawności oraz wytrzymałości z ciacha, tortur akurat nie lubię śledzić, ciacho owszem podglądam, ale zatopiona w dzierganiu serwet, nie licząc oczek, samo leci jak malowanie kwiecistej łąki, koronka unikatowa rośnie w oczach, podobną wiekową przez mgłę pamiętam, zakrywała połowę pianina i w tym kierunku się posuwałam, ale w ferworze, naprostowując brzegi coś się wymknęło, podobnie jak w dramie i robota poszła w kierunku bluzeczki, teraz trzeba zrobić plecki, najlepiej ściegiem prostym, niewymagającym myślenia; trzy słupki i oczko łańcuszka w szachownicę, taka siateczka. Pożyczyłam prostokąt z beżowej robótki, niedokończonej, przyfastrygowałam, pasuje, polecę z białego motka, będzie arcydzieło:)) No siu! 

Płynie beztrosko z nurtem dramy, cieszę się skokami pionków na ekranie i przyrostem kordonkowej siatki, myśli błądzą gdzieś w rejony- jak my to globalnie tracimy energię i czas na nie wiedzieć jakie rzeczy i obce idee.  

Na ekranie usiłują zabić bohatera, nawet chyba napalmem podpiec - tego ognia użyłabym na urzędasów, wytępić to tałatajstwo utrudniające mi życie.

Oglądam Ciacho, prawie wypatroszone, sam się zszywa, kuruje, ucieka i walczy taki sfastrygowany z mającym go unicestwić batalionem komandosów, oj nie mają łatwo, dopadają go, torturują, znów grają mięśnie, leje się farba, skok na linie, bomba, ucieczka, kurde ale Koreańczycy namieszali, chwilami staję z robótką, no przecież pojawia się trójkąt miłosny, w trakcie jakiejś strzelaniny powiesiłam pranie. 

Wracam do dziergania - centrala zgłoś się a ta napuszona milczy, posuwa pionki na swojej szachownicy zachcianek, mrzonek i oczekiwań, skłonna w każdej chwili, w ciemnych okularach, łapka w łapkę w ukłonach wypiąć się na podwładnych, same bzdety.

Moja robótka posuwa się do przodu, oglądam dramę nie czytając napisów, wiem o co tu biega, koreański znam na tyle, że wiem kiedy facet mówi chadzia  to ona na wysokich obcasach, truchcikiem pobiegnie za nim w ustronne miejsce a reszta na wyczucie (intonacja) i sruuu, leci odcinek za odcinkiem. 

Pionki świadomie lub mniej wystawiają się do odstrzału, gra trwa, szuszanki telefoniczne, pisk opon, nawrotka na szosie, auto gna tyłem do przodu.

- Kto wróg, kto po naszej?

- Cicho, oglądaj!

Wariatkowo, muzyka bębnami podkręca atmosferę, pif paf, lecą iskry, komputery, łamane hasła, arogancki ton dowodzących i tu i tam energia idzie w gwizdek a ja mam gotowy tył bluzeczki, tylko pozszywać.

Kilka minut w kuchni, puk! pukam do lodówki, odpowiednie półprodukty na blat, cały czas na podsłuchu, oj dzieje się, symfonia nadaje rytm biciu serca, kastaniety gonią, uciekają, strzelanka i sakralna muzyczka, jejku! 

- Coś się pali! - tyłek z kanapy, to tylko wykipiało na kuchenkę.

No! Zabili go! On, ona leżą, sapanie, chlust, ocknął się, kamizelka, tak, to go uratowało. Żyje! - przecież to dopiero połowa dramy. A ta trzecia samiczka, normalnie trójkątem wali. Łomotanie w bębny, rozkazy, wyczekiwanie, szansa, nadzieje, jest broń, nie wykryli jej, będą kłopoty, tak czuję. Pora na męki - zdejmuj tą kamizelkę, resztę też możesz, zlustruję taniec mięśni. No nieee! Ona celuje w niego, co za zmiana akcji, jak tym babom się odmienia! Romans gasi Gbur dowodzący, rusz się, mam cię pod lupą, kominiarki, bębny dają po uszach, szczęk broni, dym, dużo dymu, do okupowanego  budynku wdziera się wroga organizacja, ja już tego nie ogarniam.

- Obiad!

- Nie teraz, zaraz wyleci w powietrze!

Nikt nic nie wie, błyski, napięcie. Sakralne pienia zapowiadają podstęp i zdradę, lusterko, cęgi i cięcie, stop!

- Zjedzmy coś, bo padnę.

Smętny obraz snuje się, spokojnie sunie, myję gary, chlupot, znów podniesione głosy, orkiestra symfoniczna oznajmia, że organizacja prawie rozbita, ale co tam, jeden moment i wszystko się zmienia. Koreańczycy postawili na akcję, ma być szybka i jest.

Irys- lubię te kwiaty, kiedyś je wydziergam, teraz więcej niż dziergam, widzę że świat goni za czerwonym guzikiem.

- Ponuraku! No, naciśnij wreszcie ten czerwony guzik i daj szansę nowym żyjątkom wygenerowanym z chaosu nuklearnego.

Film polecam, flet z mandragory też, na koniec link  dla zainteresowanych koronką irlandzką  (warto się tam zalogować)

coś nam się od życia należy!

Niewiele pracowałam, za to oglądałam dramy.

Ostatnia: Lovers In Prague

Poruszająca historia o tym, jak w pięknym, obcym mieście los krzyżuje ścieżki dyplomatki- córki prezydenta Korei Południowej i detektywa, poszukującego swojej niewdzięcznej dziewczyny, on opłacał jej naukę, zamierzał się żenić, ta tymczasem przepadła bez wieści, jest w ciąży kocha, starego, bezwzględnego, bogatego typa i tu powiązanie z byłym chłopakiem córki prezydenta, który opuścił ją na 5 lat, ale wciąż żywi do niej uczucia. 

Tyle w pięknej Pradze.

Później, już w Korei, dyplomatka zostaje pociągnięta do odpowiedzialności za przekroczenie prędkości. Oficer, który wypisuje mandat, jest ponad układami. 

Zaczyna się historia miłosna… ujawniają się tajemnice, stare płomienie ponownie wybuchną, mało prawdopodobny romans zaczyna kwitnąć, czy będzie miał siłę, by trwać?

Teraz trzeba mieć siłę siedzenie od fotela oderwać, żeby trwać w realu, przetrwać zimę i doczekać wiosny. 

survivalowe atrakcje

Co się odwlecze to … wcześniej czy później pierdyknie. 

Wszystko zaczęło się 13 grudnia, po tym jak na niebie zobaczyłam pas czegoś, co podobno jest be, po wielokroć be! A nosił w zapisie – survivalowe atrakcje domowe, nieplanowane zimą.   

1). Zatkał się brodzik, na amen!  

Rozbieramy kabinę, nie bez problemów i wyrywamy to ustrojstwo, żeby dostać się do rury, do której miałam zawsze zastrzeżenia, od początku była podejrzana, przeczucia mnie nie myliły, to ona, gdy pralka wydalała wodę, robiła mi różne figle popuszczała smrody i wybijała to, co łykać powinna.

2). Ile kosztuje nowa kabina z brodzikiem dla emerytów? Internet powie, ale czy prawda okaże się dla kieszeni przystępna? Stare bagno nadaje się w komplecie do wywalenia! 

3). Nic nie rusza zatkanej 60 cm rury. Zabetonowana pod podłogą, bez piwnicy, zero prześwitu, lity kamień a w moich oczach rozpacz, nie mam dobrych wspomnień po hydraulikach, to jakieś przekleństwo życiowe- w poprzednim życiu musiałam być pijanym hydraulikiem, albo kogoś zaciukałam rurą kanalizacyjną – Zwyczajne - Karma!

4). Rozmowy ze specjalistami, telefoniczne rzecz jasna, bo po gadce się zorientujemy, co też takiego naprawdę potrafią, a oferują cuda wianki:  

Oni, owszem, montują, ale nie udrażniają, choć mają kamerę i cały osprzęt i do przetykania, kreta też mają – no, tego i u mnie nie brakuje, ogród usiany kopcami, brać wybierać, Papcio nawet chemiczne krety przytargał, w kilku odmianach i różnej mocy- lecz bezużyteczne.

Panowie mają obiekcje, pytają jaki to ma być typ brodzika, oby łatwy w montażu- tu alarm zabrzęczał w mojej głowie. Stop! 

Szukamy innych. Jest ich wielu, ale to nie ten rejom, nie ten termin, może na przyszły rok, są jak konowały, zapisz się i czekaj. Byli tacy, co tylko zarobkowo zainteresowani byli robotą, ona się po prostu musi opłacać! Wiecie te odliczenia, bonusy, rabaty, z polecenia i oni muszą przyjechać zobaczyć, to daleko, więc odpłatnie. Ileż tych odwiedzin bym miała i kosztów do pokrycia, gdybym te gadki kupiła. 

5). Trafiony! Starszy Pan przetkał i tak przeczyścił rurę, że się świeci.

6). A Panowie oddzwaniali, jednakowoż przemyśleli i gotowi pobrać zapłatę za robotę, której już nie dostaną, bo Madame się wkurzyła i zarządziła; 

Papcio ma gadać tylko z tym miłym, ludzkim głosem gadającym, mimo, że on też chce przyjechać zobaczyć;

– Już przetkane? Ok, udrażniam też, ale zobaczę ile materiału mam przywieźć, żeby potem nie gonić. 
Ostatecznie będzie, ale po niedzieli, z samego rana.

7). Najgorsze było czekanie i wielka niewiadoma, czy to, co zamówiliśmy jest w całości, czy szyby nie grzechoczą. 
I niech ktoś zabierze to stare nie do odszorowania z ogrodu i niech bałagan zniknie i niech się wreszcie wykąpię!

 

Ostatecznie zdążyliśmy przed świętami, wigilia na ile moje poharatane łapki pozwoliły, była  normalna, nowy, szklany czajnik na gwiazdkę dostałam,  

zawisła też na fest obudowa brodzika, bo kiedy miły, słowny i skuteczny hydraulik trzasnął na pożegnanie drzwiami, owa dekoracja odpadła, tak podobno mają dzisiejsze obudowy- taki patent.

Przed Nowym Rokiem, dodaliśmy; dwa klocki, parę śrubek, obolałe rzepki kolanowe Papcia i sylikon do uszczelnienia od spodu, bo jednak kapało i przy szybach przeciekało i dla świętego spokoju, dekoracyjnie, dookoła listwy. 

Obudowa wisi i pluskam się w nowym brodziku i podziwiam piękne, półprzejrzyste szyby, aż chce się je przetrzeć, kiedy się zachlapią.

Pozdrawiam wreszcie na biało, zimowo.  

gotowi na powitanie?

jest OK.

U mnie

Żadnego

 Świętowania,

Choinek

Ani ozdóbek

Nie było.  

Czas płynie, życie się toczy, zmiany, zmiany, nic nie stoi w miejscu, energia wprawia w ruch, co napotka po drodze. Zmiany są widoczne u mnie, u Was także je widzę.

Zima niepostrzeżenie zajęła miejsce kolorowej jesieni, może białym i ziąbem,postraszy, rozpanoszy się. 

Ludziska czymkolwiek dogrzewają domostwa, nie bacząc na zastój mgławicy w bezwietrznym, efektem są choroby płucne, oskrzelowe, gardłowe, około gębowe, bo nawet gadać się nie chce na temat głupoty, język kołkiem staje, kiedy widzę jak ograniczony ludek traktuje naturę, bliskich i siebie.  

A zdrowie, nikt się nie dowie…

Papcio wrócił od gastrologa.

- Co wykrył w twoich organach? – Proforma, pewna, że niewiele miał do odkrycia, emeryci kasy nie miewają, ciąża spożywcza o statusie ekonomicznym nie wyrokuje, do tego Papcio ostatnio się starannie nie golił, klapnięte uszu, kwaśna mina i nie zdejmował z grzbietu starego swetra.

- Co mi miał gadać! – Odburknął i wsadził nos w laptopa.

Wiedziałam już wszystko, przebadany portfel, finansowe możliwości i umiejętność poruszania się po lewicy, bo prawo do lecznicy dawno wygasło, teraz, lecz się sam. Co wiedział i kazał sobie zaordynować dostał, widzę po recepcie?  

- Co kazał a czego nie kazał jeść?- Usiłuję się dowiedzieć.

- Nic nie gadał o jedzeniu! - Oczywista, wiedziałam, że to pytanie do dietetyka niekoniecznie do gastrologa, tego mało obchodzi, czym się trujemy, pacjent ma być cierpliwy i rzygać kasą.

- Pokaż receptę, może ty byłeś u ginekologa?

Nie jestem jak Leszek roztargniony i nie mam poczucia humoru.

Pamiętam mąż pielęgniarki, pozostawiony sam w domu, nakazane miał udać się do przychodni odwiedzić stomatologa i urologa. Wpadliśmy go odwiedzić 

- Jak tam? Co słychać?

– Ano, byłem dziś w przychodni, pogadałem sobie z psychiatrą, wesoło było.

- Że, niby, co? Coś nie tego, szumy masz w głowie?

- Nie, żona kazała to poszedłem, urologa nie było, u pokrewnych terminy zajęte do końca miesiąca, tylko psychiatra był wolny, to się zapisałem. 

W Nowym Roku

Wszystkiego

Najlepszego!

z zegarkiem w ręku

Człowiek potrzebuje niewiele do szczęścia;

-koszulę na grzbiet,

-miskę ryżu,

-bezpiecznej gawry do przespania nocy,

-rolkę uniwersalnego papieru, toaletowego,

-oraz parę wygodnych butów, żeby móc podziwiać różnorodność świata.

Tymczasem ludzie kupują zegary, żeby odmierzały im zmarnowany czas na harówie w korporacji, na szkoleniu, na różnych imprezach (szopkach, spędach), w ogonkach przed urzędami, w sklepach kupując graty na raty, bla, bla-ją i stukają na komórkach, bawią się w hazard, szafując zdrowiem i limitowanym życiem, pozwalają pasożytować na sobie w imię cudzego interesu.

Jak już mieć tasiemca, to przynajmniej w 56 odcinkach, rzuconego na panoramiczny ekran, żeby gały wypoczywały podziwiając wijącą się akcję.

에덴의 동쪽 / East of Eden
Chinese title : 伊甸园东
Genre: Action, romance
Episodes: 56

Dramat - dwóch mężczyzn, których losy krzyżują się od dnia narodzin.

Nastoletni Lee Dong Chul po śmierci ojca, obiecuje zemścić się na człowieku, który spowodował jego śmierć. Młodszy brat, został włączony już w momencie narodzin, dorasta by zostać prokuratorem i ślubuje pomóc bratu w zemście.

Co się dzieje, gdy dowiadują się, że nie są braćmi?

Co stanie się, gdy Dong Chul dowie się, że jego prawdziwym bratem był wychowywany przez Shin Tae Hwan syn wroga?

Song Seung Hun as Lee Dong Chul

Yun Jung Hoon as Lee Dong Wook
Park Hae Jin as Shin Myung Hun
Lee Da Hae as Min Hye Rin
Lee Yeon Hee as Gook Young Ran / Grace
Han Ji Hye as Kim Ji Hyun
Dennis Oh as Mike