porażki tego lata

Rajd rowerowy, kolumna samochodów, zakorkowany szlak i tu przyszło mi na myśl powiedzonko ”zły człowiek to zły gospodarz”, zły nie zły, chodzi o czas, którego wszyscy mamy coraz mniej, ktoś nie dopatrzył i w Internecie nie aktualizowano strony, odnośnie lokalnego wybryku, bo kto organizuje rajd rowerowy na drogach dojazdowych do najchętniej odwiedzanej miejscowości nadmorskiej i to w dniu zmiany turnusu? Sygnały były w postaci montowanej mety w okolicy kościoła i zamku, tam też nie pojechaliśmy. W rejonie podobno są ścieżki rowerowe, ale może nie mają ciągłości połączeń i na rajd rodzinny się nie nadają. Ja z powodu ataków psiej sfory, która napada na mnie jakbym była jedynym gnatem do obgryzania, trzymam się z daleka od roweru, już mam fobie na ten temat, zatem nie wiem jak się mają okoliczne trasy rowerowe. Telewizor wyrzuciłam, radia nie słucham, gazet nie czytam, trafia do mnie jedynie real i ten nakazał sprawdzić, jaką trasą udać się na plażę celem obłowienia się w promienie słońca na długie zimowe miesiące.   

Brnęliśmy żółwim tempem prostą, acz oboczną drogą w kierunku morza. Papcio omijał slalomem chaos napotkany i chcąc bezpiecznie na rozmytym ulewą skrzyżowaniu z zatłoczenia wybrnąć, nagle usłyszał, od tyłem przykucniętego, pomarańczowo ubarwionego faceta;

- A po co ja tu stoję?!    

- Nie wiem! - Zdecydowanym tonem odrzekł Papcio. W wentylowanym dwoma oknami aucie zrobiła się cisza. Mundurowy kontra stanowczy Papcio - to groziło rozlewem krwi. Mundur był wprawdzie jakiś porządkowy, straży czy coś w tym stylu, ale mundur. Papcio z zimną krwią i uśmieszkiem na twarzy czekał na rozwój sytuacji, ale peleton kolarzy śmignął w górę żwirowiskiem, ręka mundurowego kręcioła dostała, pogoniła nas tam gdzie zaplanowaliśmy. Co jakiś czas pojawiali się na szlaku ludzie w pomarańczowych kamizelkach kierując nas chaotycznymi gestami na prawo w krzaki, na chodnik, do ściany, do płotu, po to żeby kilku rowerzystów mogło przelotem pooddychać w narastających wyziewach spalin licznie spacerkiem przemieszczających się samochodów. Smartfony, jak wczorajszego dnia, pokazywały nam, tylko i jedynie zakaz poruszania się na trasie od kościoła po zamek, na naszym szlaku brak zakazu, za to w komentarzach były liczne pytania, cierpkie uwagi itp.

Na drodze robiło się coraz tłoczniej i na szczycie, gdzie szosa krzyżowała się z naszą drogą nastała obstrukcja denna, kicha zatkana 500 m.     

Ciśnienie wszyscy mieli w zakorkowaniu, ten i ów wysiadłszy ustawiał się na zawietrznej, by dać upust zastojowi, dzieci i pieski wyskakiwały i na pobocze w krzaki, też za potrzebą była w kukurydzy pańcia z malusim pieskiem, gdy kolumna ruszyła wyskoczyli na ściernisko pobocza, pies pocwałował na najdłuższej smyczy jaką handel oferował i szczęście, że wyczuł aromat spalin właściwego auta a nie szukał go po przeciwnej stronie drogi, bo gdyby wtargnął pod koła kierowcom, zapatrzonym martwym okiem w daleki horyzont, gdzie porządkowy przetykał korek lizakiem, byłaby psia marmolada. 

 

Kocham rajdy niedorajdy! W ogóle wszelkie zorganizowane niedorajdy, wprowadzające zamęt tam, gdzie powinno wszystko iść jak po maśle, gładko i sprawnie. Ja rozumiem sezon zarobkowy tutaj trwa, tylko 2 miesiące, zarobić musi każdy znajomy królika, trzeba się spieszyć, by tanio udostępnić drogocenną rozrywkę frajerom, ale niechże coś mają oprócz wydrenowanych kieszeni, zagrożeń, kiepskiego jedzenia, stresu i frustracji. Nie można liczyć tylko na to, że słońce, piasek i woda ich zadowoli, bo te czasem też mają urlop.  

Opisany w poprzednim wpisie spływ też mógłby wykazać więcej staranności, jakieś mikre, prymitywne bazy na starcie i mecie, zabezpieczające chętnych przed deszczem, ławka skoro trzeba czekać na ogarnięcie się organizatorów, przecież już od kilku lat płowieje na płotach zachęta na przejażdżkę i na wodzie wielkiego luzu nie ma.   

Ja nie jestem jakoś specjalnie wymagająca, nie oczekuję złotych poręczy, szampana, ani pacek na komary, ale mniej smrodu i śmiecia wyłażącego na niczyim (- GMINNYM?) terenie, nim wykaraskam się z drogocennego, błotnistego parkingu do wymarzonego celu. 

                Amen!

Maciek

Pocięła schab na równe plastry, odcięła z brzegów farfocle i strzępy a ułożywszy na kraju deski stertę obrobionego mięsa, zaprosiła na poczęstunek kota, który od chwili otwarcia lodówki mrucząc głośno krążył, robił ósemki pomiędzy jej nogami, prężył się i wyciągał jak guma, hipnotycznie wpatrując się w każdy najmniejszy gest. Wrzuciła skrawki wprost do głodnej kociej paszczy, która wnet się oblizała oczekując jeszcze, ogon naprężony, pomruki i miauczenie dawały temu wyraz.

-Maciek! Aleś ty niecierpliwy i ciągle nienasycony.    

Świeży kęs mięsa zawsze rozbudzał w kocie perystaltykę aktywności, łasił się do jej nóg jak oszalały, wreszcie wskoczył na taboret, wyciągnął szyję, zaciągnął się zapachem leżącej na desce obfitości i już miał łapę wyłożyć na blat stołu, ale machnięciem ścierki zgasiła jego apetyt na jeszcze.  Obrażony zeskoczył na podłogę i z podwiniętym ogonem oddalił się - nikt mi łaski nie będzie robił.

Tłuczek do mięsa odbijał się od sprężystego mięsa, uderzane mlaskało, odgłosy i machnięcia raz po raz bitych kotletów raniły wrażliwe kocie uszka, kładł je po sobie zatapiając w puszystym futerku okrągłej główki, cierpiał najwyraźniej jakby osobiście odbierał ciosy, z nieskrywaną odrazą opuścił miejsce tortur, szorstkimi poduszkami łap szorował środkiem kuchni, na moment stanął na progu i jeszcze zamanifestował swoje niezadowolenie głośnym stąpnięciem na zielone linoleum w korytarzu, wszedł w światło odbijających się od gładkiej powierzchni promieni słońca i będąc już w prześwicie drzwi do pokoju dał jasno do zrozumienia mocnymi rozbłyskami światłocieni, że nie jest zainteresowany współpracą w kuchni.      

Przeliczała rozbite porcje mięsa;  Misiu, Rysiu i córusia, cztery, pięć, sześć, jeszcze raz; jeden, dwa, trzy… sześć. Przygotowała sól, pieprz, przyklękła pod kuchenką, sięgnęła do blaszanej szuflady, hałasując w niej poszukiwała odpowiednich naczyń. 

Jazgot, jaki czyniły puste garnki dotarł do uszu drzemiącego kota. Symfonia rozbrzmiewała w najlepsze, gary dudniły, przykrywki dzwoniły, wyszarpywana patelnia zgrzytem nie poddawała się, piszczącym lamentem jak flety w filharmonii protestowała, przekładane rondelki wystukiwały swoje rytmy to na podłogę, to na płytę kuchenną, stawy biodrowe pracowały głośno jak uderzenia w kotły, łokcie trzeszczały a palce niczym kastaniety klikały w dziwnym rytmie zapraszając do tańca. Wygrzany w słońcu futrzak uniósł się, ślizgiem zsunął z fotela, poszusował przez dywan, przylgnął do ściany, błyskawicznie niczym płynąca tapeta kryjąca kąt w korytarzu dotarł do drzwi kuchennych, przy futrynie na moment zamarł, ale wessało go do wnętrza kuchni, ostrożnie omijając Der Dirigent Symphonie Küche, płynnie za jej plecami pokonał pod stojącym dziecięcym krzesełkiem szczebelek po szczebelku i dalej na ugiętych łapach, płasko przy podłodze trzymając się prostej linii, ślizgiem przemknął wzdłuż kredensu, zawinął za nogę stolika całą puszystość futra i wpełzł niczym wąż pod zwisającą koronkę serwety skrywając tam całą szarość, wraz z ciemnymi prążkami puszystego ogona. Stał się niewidoczny.

Dalej poszło jak z płatka. Jednym bezszelestnym susem wskoczył na taboret, kłem zaczepił o farfocel rozbitego mięsa i wraz z nim sfrunął pikując pod spódnicę zaskoczonej Hausfrau, szybkim cwałem między nogami na korytarz, ostro skręcił na schody i tyle go widzieli.     

- Dwa, cztery… pięć!  Maciek! Ty pieronie! Szelma, złodziej!  – Żaliła się krzykliwie, domyślając, gdzie różnica w rachunkach. 

Różnica miała się dobrze, przemieszczała się wraz z sytością z ciepłego okna na poddaszu, na chłodne schody, wreszcie na kredens, gdzie w spokoju drzemała do obiadu. Choć grzeszne uczynki były teraz pod baczniejszą kontrolą, to jednak nie gnano ścierką najedzonego, puszystego stwora, którego łapy sterczały wystawione poza gzyms a ogon swobodnie zwieszony trzymał straż nad talerzami zamkniętymi w górnej szafce kredensu. Maciek wiedział, że naruszenie kontrolowanej przestrzeni było sygnałem do uładzenia zmierzwionego futra i wylizania łap przed posiłkiem, byle niespiesznie, trzeba się jeszcze przywitać z ulubieńcem, który po robocie smakował tysiącem obcych zapachów z różnych domostw. Należy na smacznej brodzie, wyszczotkować i wygłaskać do lśniącego futro, mrucząc przy tym bezwstydnie głośnymi akordami, więc uczepiony pazurkami kołnierza wił się wokół szyi, oddając się pieszczotom, nawet cierpliwie gotów był znieść mycie rąk przed obiadowaniem. Szara eminencja od niechcenia zeskakiwał z karku najchętniej na kolana, gotów na dalsze przy stole pieszczoty i głaskania oraz uzupełnianie wytraconej energii strawionego przesytu.

- Katzenfutter nicht bekommen!  

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot wysypiał się całymi dniami w pokoju na fotelu, na kuchennym kredensie, a czasem w bębnie pralki. „Frana” obejmowała go cichą krągłością, wyżymaczką chroniła od ciekawskich. Ostatnio miejsce to polubił szczególnie, na składane w pralce brudne rzeczy trzeba było kłaść kocią derkę, żeby kłaki kociej sierści nie prały się wraz z bielizną.  

-Jeszcze nigdy nie byłeś taki nienasycony! Grubniesz w oczach! Jesteś leniwy i coraz bardziej tłusty – mówiła Hausfrau.

W pralce na swojej derce -Maciek! … Okocił się? To był moment naszego wielkiego zaskoczenia.

Maciek… ma kocięta?

Zastanawialiśmy się, czy może te kocięta to podrzutki, ale nie. 
Maciek, choć był kotką, pozostał na zawsze Maćkiem. 

kleszcze i coś jeszcze

Myślicie, że kleszcze występują wyłącznie w lasach i są aktywne tylko latem?

         Otóż nie! 

Występują wszędzie!

Wczoraj siedziałam cięgiem w chacie trzęsąc się z zimna, lało jak z cebra. Dzisiaj nieoczekiwanie z samego rana, coś mnie połaskotało w kolano, delikatnie zahaczyłam paznokciem maleńki strupek, ale, ale…, ja przecież wieczorem myłam się moim ukochanym mydełkiem, które szczypie, gdy mam zadrapania! Obejrzałam to coś i o zgrozo- kleszcz!  Na skórze została mała plamka, zaczerwienie, które potraktowałam wodą utlenioną, a że tłucze coś tam, dowaliłam spirytusu, zrobiło się bardziej wyraziste, bo wcierałam w toto, niech bakterie się upiją, będą łatwiejsze, wyśle się je w kosmos. Uf, już nie ma prawie śladu.

Wiele lat temu miałam spotkanie I ⁰ na lewej łopatce, godz. 22,30, sama w domu, na zadupiu, bez telefonu i autka - po wypaleniu gorącym żelazem- miałam tylko igłę, oświaty kaganek i ograniczone pole manewru(w końcu jestem czarownicą), po zabiegu została mi gwiazda, tajemniczy zapis po spotkaniu z tamtym kosmitą.   

W Internecie znalazłam - w skrócie;

Kleszcze mocno trzymają się tkaniny i kłaków, wyczuwają ofiarę z daleka, rozpoznają wiele zapachów, w tym amoniak i kwas występujący w pocie oraz dwutlenek węgla wydychany przez potencjalną ofiarę. Reagują na zmianę temperatur i wibracje, nie przepadają za słońcem, lubią ciepło i wilgoć, nawet zatęchłej piwnicy. W temperaturze poniżej 4°C, zapadają w letarg, chowają się w ściółce i przesypiają niekorzystne warunki.

Jeżeli na ciele pojawi się rumień, to należy szybko rozpocząć antybiotyk-o-terapię. W tej fazie występują bóle głowy, mięśni, ogólne osłabienie organizmu oraz stany podgorączkowe, można zaobserwować powiększenie węzłów chłonnych.

Wszystkie fazy boreliozy wymagają leczenia specjalistycznego.

Choroba przy wczesnym rozpoznaniu jest skutecznie leczona przy użyciu antybiotyków z grupy penicylin, cefalosporyn oraz tetracyklin.

Nie każde ukąszenie, (dlaczego nie wwiercenie?) przez kleszcza powoduje wystąpienie boreliozy, jeśli jednak są wątpliwości to można wykonać badanie profilaktyczne w zakładzie opieki zdrowotnej (mogą wysłać do psychiatry!  ;)

Apel o lepszą i szybszą diagnostykę, refundację leków na boreliozę i edukację lekarzy.

Zapał do biegania po lesie wyleczyć można:

Tu chciałabym sobie poleżeć w ciepełku, niekoniecznie lecząc skutki 

nieplanowanego spotkania :

kocie maniery

Spędziłam kilka godzin w ogrodzie, było zimno, wiało, co wczoraj podlanie wyschło na pieprz, z krzaków smrodem psującego się żarcia powiało i kocisko jakieś fukało na mnie a przecież to moje włości, nie mam kota ani psa, siknęłam z węża, grubas ledwo przelazł przez płot, na konowalskim zaległ w piachu i fukał dalej, ma wielką szansę, że spotka wygłodniałą kunę zamieszkującą pustostan, ona będzie wiedziała jak zaradzić jego paskudnym manierom. Moje grządki rozwala z kotem sąsiadki, nie wolno im tego robić w ogrodzie pańci, bo tam pies waruje przy warzywniaku, więc nie mam szansy na piękną sałatę. Resztki grillowanych majówek z za płotu lądują w moim ogrodzie, gdzie wabią sójki, sroki i wszystkie koty „bezdomne”, bezmózgich „miłośników” zwierzątek.  Majowe żuki pojawiły się w ilościach hurtowych, ciągle ich pełno w ziemi w postaci obrzydliwych larw, dlatego nie kopię, nie przekopuję, tylko robię „nakładane” grządki, na kartony wymoszczone, gałązkami, liśćmi, trawą i mchem, wywalam jeszcze nieprzerobiony kompost, na wierzch trochę ziemi pod warzywa i grządki pod dynie i cukinie gotowe, no prawie, trzeba jeszcze podsypać dookoła trawą i suche ości świerka ustawić w kształcie płotków, żeby futrzane intruzy nie zrujnowały mojej pracy, później pozostaje czekać na słoneczko i deszcz. Już nie przykładam się do plewienia, wszystkie gołe miejsca na ziemi okrywam skoszoną trawą, żeby chwasty nie wyrastały, taka to ze mnie ogrodniczka.

 Ubiegłoroczne dynie były fantastyczne, liczę, że tym razem wystarczająco się postarałam i plony będą znakomite. Wiem, wiem nie wygląda to pedantycznie, ale gdy pojawią się wielkie liście i kwiaty będzie ok.   

 Borówka amerykańska, 

podsypana trocinami, przerzedzona, 

pięknie kwitnie.

pies to nie zabawka

Skąd dzisiejszy temat? 

Mam sąsiadkę, której wydaje się, że jej pies z rodowodem, jest super wyszkolony, ma doskonałe maniery, jak ona sama, więc ma prawo siać kupy gdzie mu się zachce a najchętniej na moim podjeździe i pod bramami mieszkańców osady. Pies posiada długachną smycz, więc wolno mu wszystko na tę odległość; wygniatać trawy, w których ptaszki uwiły gniazdko, przepędzić dzikie kaczki, postraszyć żurawie, wygrzebywać doły na cudzej posesji tylko, dlatego, że nie jest ogrodzona. Moje gospodarstwo jest ulubionym poligonem dla Pańci, nic o mnie nie wie, bo z nikim nie utrzymuję pytlarskich stosunków, mam wiele zainteresowań, brak mi czasu i nie mam ochoty na konwersacje typu

- „A co to za kwiatki, takie tam stadnie rosną w tym ogrodzie, te, co tu za plot wylazły?” - zawracanie głowy, zwyczajne dzwoneczki, pełno ich na całej osadzie, ma gały, to niech patrzy, nawet kolorowe pisma podają nazwy kwiatów a te podzwaniające przy potrząsaniu kwiatuszki znają nawet małe dzieci, jak tu nie wiedzieć, nie zapamiętać, aż trzeba mnie odrywać od pracy? Zaraz spadnie deszcz a mam jeszcze tyle w planie… Być może Pańcia ma uczulenie na dzwonki, nigdy nie użyła telefonu, ani dzwonka do bramy, nie zagadała, że chce umówić się na pogaduchy poznać,  porozmawiać, zapytać co ja na to, że zamierza mnie uraczyć jakimś dyskomfortem, zakłócić ciszę nocną -wszystko po fakcie, mam paluchem wytykać?

Wokoło są lasy, ścieżki a nawet drogi leśne i szlaki turystyczne, po których pozostali właściciele psów spacerują ze swoimi pupilami, ale Pańcia rasowej suki musi koniecznie zaliczyć wszystkie ogrodzone domostwa, żeby zdobyć jakikolwiek temat do plotkowania, intrygowania, siania zamętu, po to tylko, by nie żyć w harmonii z otoczeniem. Taki brak zainteresowania swoimi własnymi sprawami, własnym życiem i własnym psem chyba wynika ze złego wychowania, złej woli i całkowitego braku poszanowania dla cudzej prywatności.

Może nie mam racji?

 nasza wolność kończy się tam,

gdzie zaczyna się

wolność innego człowieka

Bierz odpowiedzialność za swojego psa.

Dbaj o to, by nikomu nie przeszkadzał

i nie zanieczyszczał otoczenia.

Czy słyszeliście o tym, że umieszczanie takiego znaku

jest nielegalne?

Apetycznie można pstrzyć podjazdy, trawniki, parki, place zabaw, ogrody itp. takimi znakami?

Tam gdzie notorycznie wyczesują psom kleszcze a kłaki pozostawiają na pastwę wiatru chyba postawię, może taki:

z dopiskiem:

- nieś się na pola i lasy, siej boreliozę na pożytek konowałom-

przyzwoitość-"psia mać"

 „Nienawiść zaślepia,

gniew ogłusza,

a ten, kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty,

może przypadkiem napić się goryczy.”

  

Nie jestem typem awanturnicy, ani wścibska, ani zachłanna, nie mam nic z „psa ogrodnika”. W naszej cywilizacyjnej dżungli staram się żyć tak, by wilk był syty i owca cała. (…?)

Tak jak innym, życie dowali mi czasem, że nie jest w smak, ale co tam- minie i zniesmaczenie.

Lubię ludzi, czasem ich nawet potrzebuję, ale jestem samotnicą z rozbudowaną strefą nietykalności. Dlatego osiadłam- prawie w głuszy leśnej.

  Nie powiewało solidarnością środowiska, kiedy nowy sąsiad w złych zamiarach, co rusz osaczał moją skromną osobę, samotnie doglądającą domostwa, kiedy Papcio wybył na jakiś czas w świat.

 Cóż, trafił się nam taki Nowy - samo piekło go przysłało. Tryk paskudny, z takich, co nie zaprzyjaźni się z nikim, bo woli zniewolić. Ale to nie tylko on taki był pokręcony, okoliczne towarzystwo, pokazało swoją „klasę”. Łechtali się z Nowym, zabawiali w jakąś macanką „inteligencką”, przekrzykiwali w ekstrawaganckich zakrapianych spotkaniach okazjonalnych, każdy u siebie i ze swoimi. Doszło do tego, że zaczęli się przebijać z Nowym we wszystkim, w dobrym; jak choćby rozmiar i ilość kwiatów w ogrodzie i niekoniecznie pozytywnych dyscyplinach a nawet w wyszukiwaniu i sprowadzaniu na wiochę regionalnych kapel, jakby nagle zbrakło im biesiadnych ballad, do ukraszenia „rykowisk”.

Gdy pycha i kompletne skretynienie ogarniało tą menażerię, z pęknięciem duszy, ja mysz myk pod miotłę, morda w kubeł, zamykałam się ze swoimi strachami w „dziupli”.

 Jako jedyna w okolicy bez obronnego psa (przyjaciela …?) - Nie darzę psów żadnym uczuciem od dzieciństwa, bo onegdaj piesek bawiący się ze mną i innymi dziećmi, (nigdy nikogo nie ugryzł, ale) złapał mnie za łydkę tak, że do dziś odczuwam wygryzioną jego wierność i łagodność. Nie „biorą” mnie wierne ślepia, ładne mordki, raczej dbam o całe portki. Toteż, gdy pojawił się ten Nowy uzbrojony w psią wierność, siarkę poczułam! Wiedziałam, że na pewno czeka mnie nic dobrego. Węch mnie nie zawiódł.

Kundelek, pomiot szatański, zbliżony rasowo do ratlerka, wdzierał się podkopem na moją posesję, stawał pod drzwiami, zadzierał rozszczekany pysk i dawał pokaz swojej wytresowanej zajadłości.

   -„Głupia babo to mały piesek on się boi!”- Wykrzyknął rozgniewany Tryk, kiedy odskoczyłam od płotu jak jego psinka z jazgotem, spieniona nieoczekiwanie naskoczyła na siatkę.

- Śmiać się, płakać?- Zmilczałam. Pomyślałam a niech to, rozdęło mu ego, słońce wypaliło mózg?

Znam zwyczaje psie i to i owo o nich wiem. Małego złośliwca, ślepo-wiernego druha piekielnej miernoty rozgryzłam w mig. Gdy kundel pod moim oknem ujadał, w krzakach na swoim gruncie za płotem swoim i moim, (bo między płotami na 30 m szerokie, puste pole było) psinkę do ataku zagrzewał pan jego. Mogłam wyjść przepędzić zwierza, ale takie tchórzostwo, podkręciłoby tresera, a co gorsze mógł mnie oskarżyć o napaść na psinę, bo przecież był zapalonym miłośnikiem zwierzątek.

Co miałam robić? Oparłam się na łokciach w oknie mojego poddasza, zatkałam uszy, wystawiłam w uśmiechu zęby na wietrzenie. Piesek szalał, dostał takiego bigla, że wyszli okoliczni obserwatorzy mający się oficjalnie za zacnych, przyzwoitych sąsiadów i przemykając pod swoim pięknie przyciętym żywopłotem chichrali się czekając na rozwój akcji.

Piesio szczekał w ciszę leśną, śliniąc moje schodki oskomą zapatrzony w mój uśmiech. Właściciel bestii zawiedziony rozwojem sytuacji, ukryty w krzakach choćby chciał nie mógł się ujawnić a chciał szczekacza po kwadransie odwołać. Kokosił się i ręcznym manewrem usiłował przywołać zwierzątko, ale bestia się zbuntowała i przestać nie chciała. Widać we krwi już miała tyle jadu, co pan jej- terrorysta wioskowy. Po kolejnym kwadransie szczekanie chrypieć zaczęło. Zachwyciło mnie to chrypienie i przetrzymałam je moim tajnym sposobem przez kolejny kwadransik. Tydzień bestia nie szczekała, bo nie mogła wydusić z siebie głosu żadnego.

Nowy przekonał się i wiedział już, że nie rusza mnie malizna, wypożyczył psa solidniejszego, grozę wzbudzającego od jakiegoś naiwniaka nie świadomego celu, do jakiego miał ów zwierz służyć.

 No! Teraz spacerowanie z pieskami bez smyczy i kagańca każdego dnia miało mnie (i innych też, acz w mniejszym stopniu) zmusić do zaryglowania się w chacie. Bestie szczekały, jak tylko nos wystawiłam. Okolica cala żyła spietrana watahą, ale niebojaźliwi, swoje własne bestie mający z udawaną obojętnością, sporadycznie podnosili z lekka urażone nosy na upierdliwego sąsiada i jego stróży ładu i porządku, ale robili to tak żeby o brak dyplomacji nie być sądzonym.

Za to ja ciągle jak idiotka w kółko tuptałam albo stałam z odbezpieczonym granatem, chętna dowalić popaprańcowi, jego psom i w ogóle wszystkim psycholom.

Psiarnia urosła z czasem w ilość i z tą moją odwagą kiepsko było. Nie przywykłam obawiać się własnego cienia, z duszą na ramieniu przemykać do drewutni po drwa.

Nowy, gonił po wsi bez opamiętania, nosiło go jakby się nażarł viagry. Nocą okrążał nasze siedzisko, słychać było jak siatką siepał zboczeniec. Światła przy chacie się zapalały, bo wyczulone na gorących ogierów. A ja z siekierą pod poduszką, samotne nocki spędzałam.

Tak było przez sezon letni. Czas przyniósł dalsze rozpasanie popaprańca. Gonił z taczkami dookoła mojej działki, jak w koło stadionu, może dla sportu 125 x 45 m. dookoła mojej  „wyspy”, ale przeważnie po zmroku, coś tam pod mój płot sypał, kopał, może kreta w delegację odprawiał, bo nagle pojawiło się mrowie kopców. Pomyślałam - pies mu mordę lizał!  Cudotwórca, wbrew przepisom, jakie nas wszystkich obowiązywały, podzielił ziemię tę, co ją dopiero kupił i to, czego nie można było, dokonał, łamał przepisy proste jak drut- mordę sobie mną wycierał, intrygował po ludziach, urzędach i gdzie się dało i  to skutecznie- czemu? Teraz już wiem - żebym nie zablokowała niecnych jego zamiarów.

Milczeć miałam i wybaczać, żyć w strachu. No…! Co to, to nie! „Zaraza” to moja ksywa.  

Ja trwogą przejęta z bezsilnością akceptować miałam hierarchię i rytuały a rozzuchwalony oszołom szczuł pieski z zapamiętaniem.

 -Już dłużej tego nie wytrzymam! - myślałam załamana.

 Brama zamykana na skobel, żeby dziki nocą nie zaorały moich grządek, raptem sama się otwierała, a wypożyczony przez oszołoma pies długowłosy Collie, wpada na mnie jak siekiera na drwala. Poleciały polana na psa, bardziej ze strachu niż z zamiarem odgonienia intruza. Serce mi waliło jak oszalałe.

- Nie poddam się!                                      

 A kiedy przycinałam gałęzie przy płocie za plecami charkot dał się słyszeć i już wisiał wgryzając się w siatkę psiajucha- ratlerek a jurny władca stada, zagrzewał do walki całą sforę bestii.  -Brać ją!- Powtarzał półgłosem, ale Collie pamiętająca klocki opałowe, nauczona przykrym doświadczeniem trzymała się ścieżki daleko od siatki, kundelek patrzył wiernie na pana przełykając niemo ślinę, kilka przybłęd zrzeszonych przy treserze, niewyszkolonych jeszcze a zdezorientowanych nagłym rozkazem, rozpierzchło się po lesie za wiewiórkami, tylko jeden wierny pognał ku bramie, która tym razem była szeroko otwarta, bo przywieźli nam z lasu kloce na opał. Cisza była, bo wywrotka się zacięła, więc nowego, wiernego, wielkiego wilczura, większego ode mnie, nic nie powstrzymało żeby „z wywiniętymi” kłami wparować do mojego ogrodu i wprost na mnie błyskawicznymi skokami szusować. 

   - Ratuj Boże! - Już szykowałam lotny plan umieszczenia w tej jego potwornej paszczy sekatora i kiedy znajdował się pięć kroków przede mną, nie byłam jeszcze zdecydowana czy lepiej żeby sekator był otwarty, czy zamknięty?  Szczęściem, Ludkowie leśni zreperowali to ustrojstwo, co robotę zastopowało, runęły kloce z blaszanej naczepy i narobiły rumoru. Pies zebrał brew do kupy, zarył przednim zawieszeniem i zawrócił do swojego opiekuna, który jakby nigdy nic minął otwartą bramę spacerowym krokiem nie spoglądając nawet w moją stronę!    

 A wyłom w prawie, jakiego się był dopuścił Tryk rozdrabniając działkę w celach zarobkowych wykorzystali nowi- wcale nie lepsi- ci, co kupili jego pole i niemal na dziko, albo lewizną omijając prawo, budowali to, co im się podobało, nie bacząc czy jest woda, gdzie ścieki popłyną i czy nie wadzą innym. Oni dawali teraz przyzwolenie i moc Trykowi a Łaskawca naigrawał się z nich i „doglądając” budowy podbierał o zmroku ich materiały i taszczył z rumorem w blaszanych taczkach do swojej kanciapy. Lubił ze swoim pieskiem przy piwku zasiąść na drewnianych balach przyszłej „hacjendy konowalskiej” rosnącej pod samym moim nosem. Słyszałam raz jak zapewniał zwieszony nad wiernym towarzyszem; -„Benek ty mi jeszcze z ręki będziesz jadł”- Myślałam, że to do psa, ale okazało się, że miał na myśli właściciela „hacjendy”.

 Tryk nie pomny skutków swoich wcześniejszych poczynań (przecież to bezmózgowiec), próbował po „dobroci” zwerbować mnie do haremu swoich ofiar rodzinnych, paplając na lewo i prawo, żem utalentowana a jego osamotniona kobitka winna mieć taką towarzyszkę.  (A lał żoneczkę, „aż miło” - ja to bym nawet 5 minut nie słuchała poniżających po alkoholowych upierdliwości i tej jego agresji, ale czego się nie robi z miłości do oprawcy, dla pieniędzy, oparcia).  Docierały mych uszu zaledwie skrawki miodu, jakim okładał kobitę, ale nie przez „ścianę” był moim sąsiadem- miałam się mylić!? Pozostali mieszkańcy, czy to ze strachu czy z kurtuazji wobec machisto’ udawali niedosłuch.

No…! Nie biegam do kościoła i do psychoanalityka też nie będę.

Ja tam staram się być skuteczna jak nie pałą to metodą drobnych kroczków.

Drobne kroczki wywiodły mnie w pole, przyszła pora na granat.  A niech tam rozerwę drania na strzępy, nie oszczędzę też tych zakapturzonych z Klubu Kompletnych Kretynów.

Gdy już nie można było wysiąść z samochodu przed naszą bramą, bo samochód obszczekany i porysowany przez sforę rozeźlonych psów i przez tę napaść nie dało się przemknąć bezpiecznie do ogrodu;  

   Wezwałam policję! Jasne, że słuszność tego, co pazurami swoimi teraz bronić postanowiłam, musiałam udokumentować stosownym pismem, co zrobiłam z całą maestrią pakując do jednego wora tych, co mieli interweniować (byli słabo uchwytni, ale się ostatecznie dobrze spisali) i tych, co się ociągali z podjęciem odpowiednich kroków, kiedy byłam bezsilna i samotna i tych, co dawali błogosławieństwo terrorowi i wszystkie te rasowe i nie rasowe psy za rysy ich pazurów na cudownym lakierze mojego auta i dalej to już nawet nie pamiętam, co ja tam zmieszałam z błotem. Popaprańca nie musiałam demaskować sam się wysypał na swoim chamstwie.

   - Nie robi się tego sąsiadom!… Zaczął jak ofiara, ale się rozkręcił i później z wrzaskiem, rzucał mięchem, groził i pomstował, nawet policjantów obraził. Dostał to, na co zasłużył, odbił to sobie karcąc i zamykając skowyczącego psa na całe tygodnie w kanciapie.  A ja z rozdarciem duszy płakałam i się śmiałam; Ha, ha, ha! Czego, czemu i komu się nie ma robić?...A pies, czemu nie odgryzł katowskich łap?…

Sprawa się nie skończyła dla Tryka, bo następnym razem nie byłoby to już tylko pouczenie. To go tak załamało, że się w końcu machisto nieustraszony z włości wyprowadził.

   Zostali niestety Nowi. Gady, całkiem jak psy Tryka rozjuszone, przez niego ułożone i jak on sam nie miło widziane w osadzie, gderające i pomstujące; a to na drogą, co ją nam ich budowlańcy zrujnowali, nad wyciętymi modrzewiami, co marnieć poczęły zabudowane cieniem ich „pałaców”, zszokowani świerkami, które miały robić za żywopłot chroniąc ich intymności a strzeliły w górę, przestałam je przycinać, bo na płocie dybiąc na mnie zawisły ich drapiące druty, korzenie rokitnika sami podkopali i kłącza wrzucili na moją ziemię teraz czort rozlazł się i zagłusza wszystko i co piękne było to zmarnieje, a spytać czy pozwolę koparką pod płotem szarżować nie raczyli, zbędna fatyga, przecież „Wolność Tomku”…, niezadowoleni, ze swoich śmieci latających po wsi, bo „Pan Bóg je nosi”, wybrzydzali nawet nad moim trawnikiem długo nie koszonym, bo kosiarkę mi wykończyli odrutowaniem jakimś elektryfikacyjnym, wrzucając to badziewie w mój trawnik, to ją spętało, więc się spaliła. A o słowa prawdy, że samochodowe ryczące „umcykanie” w świętym lesie nie przystoi oburzają się i wymagają jeszcze mojej tolerancji. Kręcą nosem na wszystko, srają na ład i harmonię, jakie tu zastali… Demokraci, bojujący o tolerancję! 

Długo czekać nie musiałam na eskalację agresji członków tego swoistego Kukluxklan’u, zemsta sięga od urzędu do urzędu. Ale widać takie prawo nieokrzesanych. O lokalnym rozwoju kulturalnym mowy być nie może i ja już ręki do spraw nie przyłożę, bo teren opanowany przez prostactwo, przekupione wyborczą kiełbasą, zaślepione jedyne swoją słusznością pogrywających frustratów.

 Zajęta swoimi sprawami, litościwie spoglądam na menażerię, która rujnuje swoją Wolność, żeby mi dowalić. Ale nie poddam się!  Amen.

pełnia...

W górze nie słychać już pogęgiwań, które kierowały nasze spojrzenia ku niebu w poszukiwaniu kluczących na zachód ptaków – odleciały.

Pełnia Myśliwych. Strach krwawo lśni nad lasem, jest zapowiedzią strzałów boleśnie przeszywających ciszę. Zwierz w lesie nie ma lekko, cudem przetrwał oblężenie letników, grzybiarzy i ich bestii zawleczonych w leśną ostoję. 

”Psia mać” - temat gorący o tej porze. Psy będą biegać samopas do lasu, srać pod moją bramą, na chodnik, uprzykrzać na sto sposobów życie. Wiem niektórzy kochają swoje zwierzęta – mają do tego prawo. Tylko niech psinka nie wypłoszy z lasu zwierza jak poleziesz tam rwać konwalie, jagody, grzyby i co tam uważasz, że czeka jak niczyj łup.

 Czepiam się?... A no nie!... nieogrodzona część mojego pola, niektórym służy nie tylko za wysypisko polibacyjne, wyczesują tam psy pozostawiając zapchlone kłaki z kleszczami, które pupile załapały w odległych podmiejskich  laskach, rozjeżdżają grzybne nawracając autem pomiędzy dopiero wysadzonymi drzewkami, mają w nosie co robią pupile, które korzystając z wolności bezgłośnie „przejechały” się na sarnach i żurawiach - jeden ptak ucierpiał- właściciele psów nawet tego nie zauważyli, tak byli zajęci sobą. Żurawie krzyczały, ale one tak mają a osaczone sarny mało nóg nie połamały w popłochu. Jeszcze nie należę do Związku Łowieckiego – odstrzeliłabym psy, może właściciele zrozumieliby, że tolerancja to nie to, co sobie tam w podchmielonych łepetynkach kombinują. Wykombinowali, że ja to kłopoty.

  Chcecie żeby Was kochano to kochajcie rozsądnie kudłatych pupilów, obok są inne istoty i mają prawo żyć, cieszyć się zieloną trawką, ciężko zdobytym obuwiem, oddychać normalnie pełną piersią wciągać radość tak jak Wasz pies kiełbasę  … a być może nikt nie będzie merdać na Was gorącym mandatem.

Jeśli możecie nie bierzcie przykładu z idiotów, nie idźcie ich drogą, bo obsrana!