Bio...?

Uwielbiam kasze. Najbardziej lubię gryczaną, ta służy mojemu zdrowiu, nie mam uczulenia na nią i na inne także, ale nie jadam pszenicy, paszy dla zwierząt też. Szlag mnie chciał trafić, kiedy w Bio produkcie -kaszy gryczanej, znalazłam takie oto ‘śladowe’ ilości:

Pytam, co to jest?

Czyżbym trafiła na zmiotki magazynowe?

Ktoś ze mnie mocno zakpił!

 Jak na śladowe ilości w kaszy gryczanej, to sporo tego czegoś!...?

Te dwa opakowania nie wyglądają podejrzanie.

Nie śpieszcie się przy zakupach, oglądajcie, co wciskają w sklepie i nie dajcie się zwariować, zwracajcie uwagę sprzedającym, jeśli coś jest nie tak, niech natychmiast usuną to badziewie z półek, nie każdy ma czas szukać dziury w całym. Takich produktów niewolno sprzedawać! 

To są nasze pieniądze i nasz czas!

Współczuję osobom uczulonym i tym, które wiedzą, co to celiakia i śladowe ilości glutenu, ciężko im w codziennych zabiegach o dobre samopoczucie i zdrowie.

Żeby się uspokoić spróbuję pooddychać w rytmie oddechu takiej muzyki. 

Obyśmy doczekali pogodnej starości w zdrowiu i radości! 

wynaturzenie

                                    Aby kłamstwo było wiarygodne

musisz puścić takiego bąka,

żeby coś z prawdy w nim było zakamuflowane,

z całą pewnością ta pół, ćwierć prawda umocni kłam

i w naiwności ludzie to kupią.

Kocham góry i serce mnie boli, gdy dziś patrzę na zdjęcia nagich gór, zeżartych erozją. 50 lat temu na szlakach można było zobaczyć oprócz szarotek inne roślinki a nawet zwierzaczki i nie było śmierdzących niespodzianek, puszek, butelek, folii i innych cywilizowanych niezbędników. Nachodzi mnie myśl, że nienasyconych pięknem Natury ludzi jest już tak dużo, że czego nie dokona czas i woda uda się zadeptać buciorami. Co potem? Płaski plac zwycięstwa. I ani z bliska ani z daleka, nawet za wielką kasę, nikt nic pięknego nie zobaczy. Chyba, że liczni uchodźcy poderzną gardła tym, którzy handlowali i produkowali broń i zrobi się luźniej - na czas jakiś. Erozji i głupoty nic nie powstrzyma.

Chciejstwo nie jest niczym innym jak obłędem, usankcjonowanym prawnie.

Gdy człowiek z jakiegoś powodu popada w obłęd, krzykiem i agresją wymusza na pozostałych to, czego on chce i jest to tylko jego chciejstwo i nie ma nic wspólnego z potrzebą pozostałych i gdy ten trafi na podobny obiekt o słabszej psychice, taki lekko pomylony wylękniony, sterroryzowany wrzaskiem pierwszego obiektu, ale mogący, bo niedawno miał posłuch, lub mu się zdawało, natychmiast popierają aktem prawnym, zsumowane szaleńca. Tolerancyjni to kupią, bo muszą zaakceptować, żeby uciszyć wariatów i bogobojni mają paragraf przez zasiedzenie. Budują „złotą klatkę” w niej pasą idiotów  - kłódka, łańcuch, korozja i wariatkowo kieruje działania ku samowładztwu, pozostałym pozostaje do utrzymania wypasiona klatka i na wolności mają przez własną ignorancję i naiwność uwolniony obłęd - płakać i płacić. 

Choroby umysłu biorą się skądś, to skądś jest prawie zawsze toksyną taką jak alkohol i pochodne ropy i takie tam trucizny, które Natura osłaniała glebą, chyba celowo, żeby po nie, nie sięgać. Cóż stało się „bogactwa” wypłynąwszy na powierzchnię, panoszą się z pychy i pod pachę z chciwością budują korporacje.  Mata, co chcieli-ta, tera- nowa- era. 

Bierzmy się do roboty- zasypać gówno, budować życie na świecie w zgodzie z Naturą, w niej jest wszystko, tylko zdejmijmy klapki z oczu, przestańmy pożądać, żreć, spiskować, nienawidzić, dzielić, osądzać, mieć rację za wszelką cenę, bo Ty się możesz mylić i On i Oni też są omylni. Nie politykujmy, używajmy swojej świadomości i przytomnie, tak na trzeźwo popatrzmy na ten piękny świat!

dworskie klimaty

Dwór „Sześć Dębów” w Prusewie 

to miejsce, 

które odwiedzam ilekroć mam okazję.

Tym razem skosztowałam

 rozmaitych sałatek z ogrodu z łososiem, polanych sosem malinowym i...

Ciasto jedyne w swoim rodzaju

 a 

dookoła kwiaty, kwiaty i cisza.

ignorancja

Ona moja, czy nie moja? Raczej przylga jakaś, ćmokiem przywarła i objaśnić nie chce powodu swojego prześladowania mej osoby niemal od mych narodzin. Ignorantką zatem jestem, ustrojowo wymodelowaną, dla potrzeb tego miejsca, co mi horyzont ogranicza, ten szerzej i spójnie z resztą krajan zakreślony.

Oświaty kaganek ledwo się tli olany niemocy potem, bibliotekarki ze zbiór-ksiąg wyłożone odłogiem na bruk, karmią już tylko gołębie srające na chodnik a dla mnie na skobel prymitywny, a może przebiegły wrota oświaty zaparte. Głód przełknąć pozostaje. Na bank nacierać nie będę, on już sam ledwie zipie przejedzony, nie trawi czemu nie biorę kredytu na wymarzone księgozbiory.   

Mój panoramiczny horyzont ma krótki zasięg, dookoła jak okiem sięgnąć cięgiem lasy, jakby szpilczane, w przewadze, żadnym listowiem wyrżniętych dębów nie szumią, tylko tak gwiżdżą na mnie najeżone igłami. Jeszcze zielono, nie powiem, ale nie o kolor chodzi, jeno o to pogwizdywanie na mnie i dookoła mnie, takie nużące i niepokojące, bo nie wiem skąd przybywa i czemu zawirowuje w mym krótko perspektywicznym horyzoncie, nie odpływa a raczej nie odlatuje w dal, tylko kręci się jak nie powiem, co w czym. Tkwię w tym ograniczeniu jak z garnkiem na głowie, bez perspektywy, bez przypływu uniesień, na te nie ma gotówki, ani napędu i chęci do pokonania niemocy nie ma, tylko mus przyzwolenia do dalszej i głębszej penetracji kieszeni za bilonem na chleb i ta nieodłączna ignorująca ignorancja.

 „ Ignorował ją do tego stopnia, że sama zaczęła wątpić w to, czy istnieje”.

jak zakładałam bloga

Długo klikałam nie to, co trzeba, cofając, zmieniając do zawrotu głowy.

Słowo treścią wpływa na nadawcę i odbiorcę.

Powinnam zgodnie z prawdą wypełnić limitowane miejsce, żeby zadowolić wszystkich. Wpisałam i zamętowi tor nadał wyraz kobita, bo  „słaba płeć” J, piękna, uwodzicielska a jednak oczekuje się od niej mocy i tej należało dodać.

Jak mówimy o kobiecie w kontekście pozytywnym, albo żartobliwym?

… typ kobiety w języku rodzimym - szeroka gama;

kobietka, kobiecina, pańcia, paniusia, baba, babsko, babsztyl, babina, białogłowa, chłopczyca, dama, damulka, niewiasta, samiczka…

A dalej …; blogerka, miłośniczka, przyjaciółka, szefowa, ulubienica …

 „Ktoś“- pani ministra- czyja pani? – ministra- hi, hi, ha, ha!.

A klasyczna funkcja… kobiety rodzą, szyją, gotują; praczka, szwaczka, sprzątaczka, kucharka, cukiernik- cukierniczka L

Rozmontowało mnie być kobieciną, żadna dama, ani babsztyl, damulka i panna nie, w terenie potykam się ciągle na… białka L.

Tytuł… Nie chciałam nazwy poprzedniego bloga, kilka wybranych nazw –zarezerwowano, zniecierpliwiło mnie to mocno, poddałam się.

-Niech będzieeeee … pretensjonalna paniusia, jest imię me, własne, śmiesznie zdrobniałe z tendencją do poniżania zawartości- Usia, dodatkowo Pani, prostująca mój kręgosłup, wszystko to razem pogodziłam złośliwością mą wewnętrzną i podejściem pobłażliwym dla siebie, by poinformować i zadowolić biorcę. Zatem Pani Paniusia.

Włócząc się po świecie potknęłam się na Madame i ona miała być tą, która Wam opowiadać będzie gdzie bywała.  Papcio to człowiek o nadzwyczajnej dobroci i świętej cierpliwości dla mnie i moich poczynań.

Zakładanie dwóch blogów naraz grozi zamętem, tak się stało, koniec końców Madame wylądowała przy zmywaku a Paniusia poszła w świat, PP to ta sama osoba.

na grzyby!

                                                                                  

Tak było miło, nic nie płoszyło sennych marzeń, ptaszki śpiewały, żabki kumkały, powietrze pachniało kwieciem i igliwiem, las oddychał ciszą.

Niemal ćwierć wieku, układałam cudowną idyllę we wrogiej, przez nikogo niechcianej krainie, dogadując się z jałowym piachem, wbrew pędrakom i stonce ziemniaczanej, i „masz babo placek”.  Teraz blask gwiazd i księżycowa liryka toną w zgiełku.

Żegnaj Raju!

Ludzi przybywa, osiedlają się w głuszy bez troski o Naturę, byle swoje piętno na niej odcisnąć nawet nie mają pojęcia jaka Ona piękna, nie dbają czy się oczyści od ohydy, którą beztrosko wywalają wprost na Jej oblicze… Wczoraj stara kuchenka gazowa spoczęła przy drodze, dziś nieokrzesany cham wywalił zużyte poduszki do lasu, gdy widzę jak pseudo-grzybiarze płoszą zwierzynę mam ochotę ich zakneblować i pozbawić łupów, o szkodach i śmieciach pozostawionych przez nich i letników szusujących nad morze nie wspomnę.

Wyluzowana hołota i tyle!

wakacyjnie

Wakacje są dla mnie totalnie rozleniwiającym okresem, zawsze jakieś towarzystwo się napatoczy, więc na ten czas preferuję nieruchome podróże, zresztą nie dla mnie dworce, hotele, zabytki, rozległe tereny, architektura, restauracje, taksówki,  klimat, klimacik, totalne lenistwo, lub ekstremalne przeżycia, pociągi, autobusy, loty, zdarte trampki…

Nie widzę siebie podążającej do celu,

ciurkiem,

na kopie,

stadnie i asekuracyjnie,

w rodzinnym gronie,

z najbliższymi,

z przesiadką,

sunącej rozgadanym gadem,  

Obrazki z Internetu, mnie tam nie było… na pewno nie!

Jesień, to już co innego, chłodniej, luźniej, kolorowo, ale i tak wolę poleżeć na zapiecku, pomarzyć w ciszy, leniuchować w jesiennym słoneczku i cieszyć się niewydaną kasą.

hasanki cacanki

... przedślubne zapowiedzi, obiecanki? - satysfakcja dla portfela?- ha!ha!ha!    - zgodnie z prawdą politycy, mają rację zapewniając, że posiadają prawdę, ich racja- hmm! ale dlaczego prawda trzyma się od niej z daleka?

My swoją emeryturę określamy jako głodową rację i utyskujemy, że to jest prawda gołodupców nieufnych wobec racjonowania prawdy, miszmaszu i onanizmów politycznych, które nas nie doprowadzą nawet na szczyty Tatr.

chciwość

Oczekujemy szybko i dużo, za dużo zachcianek a nie tego, czego naprawdę potrzebujemy, z tego rodzą się konsekwencje… Los daje czego chcemy, skutki odczuwamy po obdarowaniu.

Prościej byłoby prosić o mądrość i wypełnić się miłością, radość czerpać z tego co już mamy, wysypisko śmieci znacznie by się skurczyło.

- Koszmarna chciwość!  

                        Życzę miłego dnia.

co warto zobaczyć

Prusewo, to miejsce idealne na weekendową wyprawę za miasto, świetne dla osób zmęczonych zgiełkiem.

Trzeba się natrudzić, aby tam trafić a przejeżdżając obok murów zwolnić, by nie przeoczyć bramy wjazdowej, ale warto, można wcześniej zapoznać się z zamieszczoną na stronie mapka,

Tam powita Was miło i rodzinnie, zawsze przemiła, sprawna i uśmiechnięta obsługa.  

Odrestaurowane wnętrze starannie wykończone z dbałością o historię, uwagę zwracają meble i podłogi, na ścianach nowoczesne obrazy w dobrym guście.  

Jest restauracja a w pogodny dzień można w ogrodzie zjeść obiad z rodziną, wypić kawę z przyjaciółmi.

Menu nie rozbudowane, ale zadowoli wybredne podniebienie.

Potrawy dobre: pierogi ze szpinakiem i łosoś w sosie pomarańczowym - cudowne połączenie, pstrąg z patelni w migdałach, żeberka i kaczka należycie wypieczone, zrazy kruche i z dobrym sosem, wszystkie potrawy doprawione ziołami z ogrodu. Do dania głównego można zamówić zamiennie, zgodnie z upodobaniem dodatki.

Desery, lody, naleśniki oraz ciasta pieczone przez szefową kuchni.

Czas oczekiwania, umilić można podziwiając ukwiecony i cichy park na tyłach dworu, całość zadbana, miejsce ma urok.

Szczerze polecam, szczególnie latem.

co poeta miał na myśli?