Ach ci faceci!

Zimno, leje, wieje, to zrobię tu ocieplenie.

1. Na początek;

2. I będzie o miłości!!!

3. Mannarino,

dobry głos! No co? Słucham tego, co mi się podoba, potrzebujemy trochę bardziej pozytywnych momentów, piękna, on daje adrenalinę daje wszystko od pierwszego tonu. 


4. Od zapoznania takiego faceta, krew może zapłonąć.

5.  Coś w tych facetach jest!

- miłość,
 czułość… 
popij kawą…   
- ??? ;)) z: 

Śpiewa dla mnie;

"Madame
Już ja cię dobrze znam
I wiem co kryje się pod słodką minką
W pani się czai wamp..."

 

muz. John Kander, sł. polskie: D. Rogalski

gra, aż miło...

muzyka, miłość, pasja

Muzyka przewija się przez moje życie nie tyle beznamiętnie, co bez wielkich zawirowań, nie licząc dramatycznego cięcia jakie dokonało się w podstawówce, kiedy to postawiono szlaban na drodze mojej kariery, może to i lepiej dla mnie.

밀회 Secret Love Affair

 Melodrama, 16 odcinków

Historia sekretnego romansu dystyngowanej kierowniczki fundacji wspierającej sztukę, Oh Hye Won, i genialnego, biednego pianisty, Lee Sun Jae. 

Kim Hee Ae jako Oh Hye Won

Yoo Ah In jako Lee Sun Jae

Park Hyuk Kwon jako Kang Joon Hyung (mąż Hye Won)

Oryginalna historia: powieść z elementami autobiografii Tokyo Tower autorstwa Lily Franky

Reżyseria: Ahn Pan Suk 

Świt, świt ...

  I na pączki zapraszam.

i…, dwa i trzy

jeśli masz szczęście do d...postaw szlaban!

Urzędas wszystko potrafi, choć stworzony został dla petenta, jak dupa do srania, jednak nie wywiązuje się ze swoich zadań tylko miesza, kombinuje, utrudnia życie na różne sposoby, niemożebności mnożąc, podatnika ma za nic! Musisz do niego przyjść, uświadomiony w kwestii przepisów, którymi żongluje dla hecy i na własny użytek, siedzi głaz nieczuły, swego zada nie ruszy nawet do drugiego pomieszczenia, gdzie podobni w poduszeczkę z nudów bąki puszczają, głowa boli od pytel-sraki i spychologii, z przyjemnością i bez skrępowania przesyłają skołowanego potrzebowskiego z działu do działu z takimi komentarzami, że lepiej by się nie pokazywał więcej bez wziątka i to w ładnym opakowaniu.

Kiedy pojawia się problem na literę d, krew się we mnie burzy, bo ‘d’ to droga - jasny gwint! Takowa kojarzy się z publiczną, chyba jestem przy zdrowych zmysłach? Nie potrzebuję drogi jedynie na własny użytek a tymczasem dostaję nieoczekiwanie w prezencie kolejną niechcianą.    

W ubiegłym roku z drugiego krańca ojczystego, gdzie nawet nie bywamy, obarczono nas groszowym podatkiem za drogę a właściwie kawałeczek drogi, która jak Filip z konopi pojawiła się w Księgach wiekuistych a tej wiosny już odpowiedzialnością zbiorową dowalili, bo tylko nas namierzyli (naiwny emerycie dostaniesz po d…, bo cię przyd…) nakazem płatniczym na kwotę połowy już okrojonej emerytury.

Dwa razy przeganiali Publikę, bo się w piaskownicy wybierali na piastowanie, nic nie robili z w starym składzie, bo nie wiedzieli, komu nieład scedują, przesiedzieli zimę, wiosną się odświeżyli, latem wywczasowali a teraz nawalili na całym froncie.

Ledwo wybrnęliśmy z jednej pułapki, bęc, sidła zastawili w innym lesie, tym razem za bramą moją, na swoim, czyli urzędniczym terenie.

Wsiowym zbudowali kaaaawał drogi, będzie tego z 200 metrów, ale do mnie drogi, jak nie ma tak nie będzie, choć medium kanalizacyjne i wodociągowe przysypali Euro piaskiem, fama głosi, że kostkę brukową ukradziono, złodzieja nie złapali a ja się pytam, czemu dojazd do domostwa mego zrujnowali, płot nadwyrężyli, puszek i śmieci nawrzucali do ogrodu, na moim gruncie pod moją nieobecność zwalili korzenie zawalidrogi - tak budowali jednym a drugim kij w oko. Chamstwo! Pieniądze fundowane poszły, winowajcę znaleźli w „mojej własności”, do inwentarza dopisując mi grunt pod drogę- żeby ukryć - co?   Wszystko moim kosztem i w najlepsze beztrosko szkodzą dalej, wartość mojej działki żadna, bo droga podobno moja, potencjalni nabywcy toną w papierkowej niemocy, ja mam czekać na cud. Uprawomocnią morgi drogowe, gotowi przysłać nakaz płatniczy za podatek?

W Naczalstwie porządek inny, droga publiczną i żadnych problemów ani oczekiwań, ale trzeba było tam dojechać i dociekać prawdy.

Można inaczej?

Kiepskim urzędnikom na drodze do kariery stawiam szlaban, bo przecież nie postawię go na drodze publicznej!

Nie mam telewizora, nie frustruję się fikcjami i komentarzami, 
realu mam dość! 
Siedzę w dramach koreańskich. 
Oprawa muzyczna seriali jest miła dla ucha, świeża, interesująca i zaskakująca, buduje napięcie i przyjemnie wtapia się w tło słucha się jej z przyjemnością.

Koreańczycy czerpią garściami ze światowej muzyki, czasem słyszę naszą rodzimą a nawet nuty z kościelnych pieśni i kolęd.

Muzyka i lekka piosenka  zawsze wprawiają mnie w dobry nastrój.

I jeszcze coś dodam. Są słowa hasła, ich energia rozpiera, daje siłę przekazu i są ludzie, którzy tworzą naszą rzeczywistość - energia z pasji przekłada się na rzeczy, do których nie musisz czuć zamiłowania... 

zakładam słuchawki

…to flamenco­? - Jezus? … Piękne! 

Proste, powtarzalne, dzieło sztuki muzycznej, fuzja zmysłów. 

Niesamowity Estás i Reka, dwie wspaniałe dusze i chemia między nimi, hipnoza tańcem. Współpraca artystów zalewa serce uczuciem ciepła w dżdżysty dzień. 

  

MOON RIVER

gdyby jesień zapukała

Trawnik równiutki jak fabryczny dywan, czeka dżdżu, oby doczekał, mamy mikro klimacik, dookoła będzie padało, tu sucho! Hortensje przepięknie się rozrosły, zostało jeszcze parę innych roślin kwitnących, ale kolorami tylko przyciągają wzrok, wiatr wytarmosił ich kształty. 
Doniczki wypatroszone, umyte, postoją do wiosny.
Ziemniaczki wykopane, zjemy w sałatce z cukinią, pyszności! 
Drewno ułożone na tarasie schnie w słoneczku, zaproszę w słotny, chłodny dzionek, rozgrzeje nasze stare kości figlując iskrami za szybą kominka.
Odpoczywam, popijając herbatkę z liścia laurowego, goździków, cząbru, bazylii, majeranku, kminku i kory cynamonu.

   

Do ucha sączy mi 

pełne ironii i sarkazmu teksty ekscentryczny, pop-rockowy wokalista.

Tu przebrany za kaznodzieję, 

wraz ze swoim pomocnikiem,

 puka od drzwi do drzwi.

 Zastanawiam się, którą dramę koreańską wybrać, na niedzielny wieczór.

Ostatnio oglądałam: 
- w małej świątyni, tajemniczy głos zmusza bohatera- lekkoducha do dorysowania na obrazie 9 ogonów lisowi. Głos należy do uwięzionej od 500 lat w obrazie Gumiho - Lisica przyjmie postać pięknej kobiety, by czarować mężczyzn a potem pożerać ich serca i wątroby. Gdy lis znika z obrazu, jego śladem podąża łowca potworów -sam nie jest do końca człowiekiem...

Maciek

Pocięła schab na równe plastry, odcięła z brzegów farfocle i strzępy a ułożywszy na kraju deski stertę obrobionego mięsa, zaprosiła na poczęstunek kota, który od chwili otwarcia lodówki mrucząc głośno krążył, robił ósemki pomiędzy jej nogami, prężył się i wyciągał jak guma, hipnotycznie wpatrując się w każdy najmniejszy gest. Wrzuciła skrawki wprost do głodnej kociej paszczy, która wnet się oblizała oczekując jeszcze, ogon naprężony, pomruki i miauczenie dawały temu wyraz.

-Maciek! Aleś ty niecierpliwy i ciągle nienasycony.    

Świeży kęs mięsa zawsze rozbudzał w kocie perystaltykę aktywności, łasił się do jej nóg jak oszalały, wreszcie wskoczył na taboret, wyciągnął szyję, zaciągnął się zapachem leżącej na desce obfitości i już miał łapę wyłożyć na blat stołu, ale machnięciem ścierki zgasiła jego apetyt na jeszcze.  Obrażony zeskoczył na podłogę i z podwiniętym ogonem oddalił się - nikt mi łaski nie będzie robił.

Tłuczek do mięsa odbijał się od sprężystego mięsa, uderzane mlaskało, odgłosy i machnięcia raz po raz bitych kotletów raniły wrażliwe kocie uszka, kładł je po sobie zatapiając w puszystym futerku okrągłej główki, cierpiał najwyraźniej jakby osobiście odbierał ciosy, z nieskrywaną odrazą opuścił miejsce tortur, szorstkimi poduszkami łap szorował środkiem kuchni, na moment stanął na progu i jeszcze zamanifestował swoje niezadowolenie głośnym stąpnięciem na zielone linoleum w korytarzu, wszedł w światło odbijających się od gładkiej powierzchni promieni słońca i będąc już w prześwicie drzwi do pokoju dał jasno do zrozumienia mocnymi rozbłyskami światłocieni, że nie jest zainteresowany współpracą w kuchni.      

Przeliczała rozbite porcje mięsa;  Misiu, Rysiu i córusia, cztery, pięć, sześć, jeszcze raz; jeden, dwa, trzy… sześć. Przygotowała sól, pieprz, przyklękła pod kuchenką, sięgnęła do blaszanej szuflady, hałasując w niej poszukiwała odpowiednich naczyń. 

Jazgot, jaki czyniły puste garnki dotarł do uszu drzemiącego kota. Symfonia rozbrzmiewała w najlepsze, gary dudniły, przykrywki dzwoniły, wyszarpywana patelnia zgrzytem nie poddawała się, piszczącym lamentem jak flety w filharmonii protestowała, przekładane rondelki wystukiwały swoje rytmy to na podłogę, to na płytę kuchenną, stawy biodrowe pracowały głośno jak uderzenia w kotły, łokcie trzeszczały a palce niczym kastaniety klikały w dziwnym rytmie zapraszając do tańca. Wygrzany w słońcu futrzak uniósł się, ślizgiem zsunął z fotela, poszusował przez dywan, przylgnął do ściany, błyskawicznie niczym płynąca tapeta kryjąca kąt w korytarzu dotarł do drzwi kuchennych, przy futrynie na moment zamarł, ale wessało go do wnętrza kuchni, ostrożnie omijając Der Dirigent Symphonie Küche, płynnie za jej plecami pokonał pod stojącym dziecięcym krzesełkiem szczebelek po szczebelku i dalej na ugiętych łapach, płasko przy podłodze trzymając się prostej linii, ślizgiem przemknął wzdłuż kredensu, zawinął za nogę stolika całą puszystość futra i wpełzł niczym wąż pod zwisającą koronkę serwety skrywając tam całą szarość, wraz z ciemnymi prążkami puszystego ogona. Stał się niewidoczny.

Dalej poszło jak z płatka. Jednym bezszelestnym susem wskoczył na taboret, kłem zaczepił o farfocel rozbitego mięsa i wraz z nim sfrunął pikując pod spódnicę zaskoczonej Hausfrau, szybkim cwałem między nogami na korytarz, ostro skręcił na schody i tyle go widzieli.     

- Dwa, cztery… pięć!  Maciek! Ty pieronie! Szelma, złodziej!  – Żaliła się krzykliwie, domyślając, gdzie różnica w rachunkach. 

Różnica miała się dobrze, przemieszczała się wraz z sytością z ciepłego okna na poddaszu, na chłodne schody, wreszcie na kredens, gdzie w spokoju drzemała do obiadu. Choć grzeszne uczynki były teraz pod baczniejszą kontrolą, to jednak nie gnano ścierką najedzonego, puszystego stwora, którego łapy sterczały wystawione poza gzyms a ogon swobodnie zwieszony trzymał straż nad talerzami zamkniętymi w górnej szafce kredensu. Maciek wiedział, że naruszenie kontrolowanej przestrzeni było sygnałem do uładzenia zmierzwionego futra i wylizania łap przed posiłkiem, byle niespiesznie, trzeba się jeszcze przywitać z ulubieńcem, który po robocie smakował tysiącem obcych zapachów z różnych domostw. Należy na smacznej brodzie, wyszczotkować i wygłaskać do lśniącego futro, mrucząc przy tym bezwstydnie głośnymi akordami, więc uczepiony pazurkami kołnierza wił się wokół szyi, oddając się pieszczotom, nawet cierpliwie gotów był znieść mycie rąk przed obiadowaniem. Szara eminencja od niechcenia zeskakiwał z karku najchętniej na kolana, gotów na dalsze przy stole pieszczoty i głaskania oraz uzupełnianie wytraconej energii strawionego przesytu.

- Katzenfutter nicht bekommen!  

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot jedzenia nie dostanie!

Kot wysypiał się całymi dniami w pokoju na fotelu, na kuchennym kredensie, a czasem w bębnie pralki. „Frana” obejmowała go cichą krągłością, wyżymaczką chroniła od ciekawskich. Ostatnio miejsce to polubił szczególnie, na składane w pralce brudne rzeczy trzeba było kłaść kocią derkę, żeby kłaki kociej sierści nie prały się wraz z bielizną.  

-Jeszcze nigdy nie byłeś taki nienasycony! Grubniesz w oczach! Jesteś leniwy i coraz bardziej tłusty – mówiła Hausfrau.

W pralce na swojej derce -Maciek! … Okocił się? To był moment naszego wielkiego zaskoczenia.

Maciek… ma kocięta?

Zastanawialiśmy się, czy może te kocięta to podrzutki, ale nie. 
Maciek, choć był kotką, pozostał na zawsze Maćkiem. 

dla ocieplenia

w deszczowy dzionek

domagam się ocieplenia

rozglądając się i nasłuchując

Przypadkiem można i tu posłuchać muzyki.

jeszcze tylko...

1,2,3...

„Nasze dni są policzone – przez statystyków.” 

          - Ktoś policzy nasze grzechy?

                                           Dla wyciszenia 

na zakrętach...

Po co kląć! Ja w tym nie mam wprawy.

Babskie planowanie - "Powiedz jakie masz plany a usłyszysz śmiech Pana Boga" cokolwiek zaplanuję rozmontuje chłop, czasem za sprawą baby z jajami, ale w ferworze walących się planów nie zaglądam w portki, czy pod spódnicę, jaki ma płeć-o-stan.

Poniedziałek; zaplanowane-  jeden telefon i po planach na cały tydzień i planowaniu nie ma kresu, raczej po, bo ono dalej skutkuje ciągiem fanaberii jakiejś telekomunikacyjnej, poddałam się, plany są jak plamy nie wywabione, ciągle wywołują mnie do odpowiedzi, po co planować, wszystko zabagnione, do tego te medialne teczki pełne chaosu i gnoju zamiast prognozy pogody, walą się domki z kart, zapyziała staroć w niemocy niemożebnej.

Wkładam słuchawki - koncert, gra Lisiecki, rozpływam się w rozkoszy, nagle zaskoczona realem, tym co się dzieje obok mej nieświadomości i mam zarzut postawiony:

-sklerozę masz czy co? - Coś tam mam, w błogiej nieświadomości nadal mam; grał pięknie, w podobie, jak mawia Dośka, innego mego wielbiciela, wielbię Ją i Ich i nie zamierzam przestawać a miłość mą rozpleniam z każdym kontaktem do bezkresności.

- rozmawialiśmy o tym wczoraj - brzęcząca pretensja natrętnie niczym mucha usiłuje rozmontować mój spokój.

Hm ??? -  coś przegapiłam? Chyba nic, świat się kręci jak się kręcił, tylko wielkim planistom na zakrętach w zębatych zgrzyta.

 Krzanić plany i skutkowanie, w końcu sommm wakacje!!! Jakoś to beee….

Pięknie gra! Sami posłuchajcie.

wakacje w rytmie...

Nareszcie ciepło!

Ogłaszam wakacje!

Niech będą gorące, w rytmie tej piosenki, nigdzie się nie ruszam, dla mnie, mam nadzieje przez całe wakacje będzie śpiewał  Adriano. 

posłuchaj

Toccata i fuga

                                              in D minor, BWV 565 

ja i Mistrz

Dwoje młodych turystów, z wielkimi plecakami, sapiąc i rozsiewając zapach potu wreszcie wdrapało się na szczyt wznoszący się ponad skąpaną we mgle doliną.

– Popatrz moja słodka, jak tam pięknie – powiedział przewodnik stada, mrużąc w uśmiechu cukrowe oczka, ślizgające się po falującej piersi partnerki.  

Twarz dziewczyny na tle sino zielonego plecaka pulsowała purpurą.

- No! – złapała wątek myślowy samca i ze świstem wciągając powietrze, dodała - ledwie zipię, daleko jeszcze?

- Pozwól słońcu pieścić skórę, masz taką promienną twarz.  

- No! – dziewczyna właśnie dostrzegła tło chłopaka rozanielonego jej widokiem i doliny pod ich nogami, wysapała ostrzeżenie - te białe kłęby… wiatr kotli … niebawem nas dopadną… zły pomysł… tu się  pchać.  

- Ciesz się słońcem. Nie martw się, teraz już będzie tylko z górki, za chwil parę  będziemy się upajać aromatem schroniska.

Przed nimi, po stromym zboczu wiła się kamienista ścieżka. Dociskani tobołami, żwawo podążali serpentynami, wytyczonym szlakiem ku celowi. Miejscami grawitacja przynaglała poganiając ich i zdawało się, że wkrótce osiągną kres podróży, ale dotarli do miejsca gdzie żwir i skały zasypały ścieżkę. Bezpieczniej było obejść żwirowisko, które żyło jeszcze po nocnej ulewie,  staczały się z rumorem pojedyncze kamienie a woda pod nim ciurkiem spływała, gulgocząc ostrzegawczo – ja tu teraz rządzę!  

Żeby ominąć przeszkodę, musieli zejść ze szlaku na trawiaste zbocze i koliście obejść niebezpieczny zator.   

Po stromym zboczu trawa spływała lśniącymi kaskadami, śliska była niczym psie gówno na trawniku, trzymała się mocno żwiru, ale nie dawała oparcia zatapiającemu się w niej obuwiu.

- Ja nie mogę! - poskarżyła się dziewczyna spychana ciężarem plecaka.

Idący przodem, dżentelmeńsko wyciągnął  pomocną dłoń zachęcając dziewoję do podjęcia dalszych zmagań z terenem. I stało się! Dziewczyna osłabiwszy czujność, lekko wsparłszy się na dłoni, ślizgiem płaskim podcięła nogi młodzianowi i oboje pojechali w dół dupo-zjazdem, potykając się o przeszkody koziołkowali wprost na kolejne żwirowisko, aż do krzaków i ościstych świerków u nasady boru. Tam dziewoja zawisła niczym frytka na widelcu. Mogła tylko majdać nogami. Chłopak pokoziołkował w dół kilkanaście metrów, wreszcie przywalony plecakiem osiadł na półce wymoszczonej trawą. Żwir osuwający się przestał hałasować, strach opuścił na chwilę naszych bohaterów i w ciszy mogli wreszcie usłyszeć pochrapywanie i pomruki dobiegające z za wielkiej skały na skraju boru.

O wałęsających się po szlakach niedźwiedziach słyszeli, a nawet o sądowych rozprawach po starciach z tymi chronionymi rozbójnikami, ale nie oczekiwali, że spotka ich osobiście zaszczyt.

Nastała kolejna fala strachu, bo gałąź, która więziła dziewczynę pękła z hukiem i puściła zniewoloną, ta narobiła takiego wrzasku, że obudziła drzemiącą w promieniach słońca bestię, jak mniemali, bo pochrapywanie ustało i słyszeć dały się trzaski kroków zmierzających w ich stronę.

Szczęściem dla nieszczęsnych turystów była to tylko utrudzona gaździna. Zaskoczona w oparach borowików, rydzów i maślaków z werwą się pozbierała, zebrała do kupy tobołki, także turystów i powiodła ich do swojej chaty, bowiem duchota i kłęby chmur nad nimi nie zapowiadały, by przerażeni i poturbowani byli w stanie odnaleźć drogę i sucho dotrzeć do schroniska.

W strugach deszczu dotarli pod dach i wśród grzybowych aromatów opatrywali rany i siniaki. Kiedy nastał czas posiłku, nachwalić się nie mogli uwarzonej przez gaździnę strawy.

- Nigdy nie jadłem tak smacznej grzybowej! – wychwalał młodzik.

- No! nawet mamusia takiej nie umiała ugotować – pochlipując, narzekała obolała dziewczyna.

Mocno byli poobijani, do tego deszcz padał cięgiem do nocy i przez kolejne dni i noce lało jak z cebra, więc zmuszeni byli korzystać z gościny.

Gaździna rada nierada, bez szemrania przyjęła obowiązek karmienia ich najlepiej jak potrafiła a że zachwalali grzybową, skoro świt chodziła do lasu i za grzybami się rozglądała, by na wieczerzę przyszykować gościom specjał kurnej chaty.  

Za każdym razem z wdzięczności przesadnie zachwalali aksamitną, śmietankową rozkosz, w której obok gról, cebuli i marchwi, pławiły się najszlachetniejsze z grzybów.

Po tygodniu znikły siniaki, zagoiły się zadrapania i niebo się nagle przetarło, zapowiadając koniec ulewnym deszczom.   

Gaździna skoro świt skradając się przez przechodnią izbę nie zastała tam swoich gości. Widać przed świtaniem uszli, pozostawiając po swojej bytności bilecik dziękczynny. Rada, że nie musi szlajać się po lesie za borowikami, ruszyła do wsi. Po drodze spotkała rozradowanych drwali, którzy wracali z dworca z nowymi siekierami, chciała wiedzieć, czy to one ich tak radują.    

- Witojcie! Co wos tak ciesy!

- Widzieli my ceprów objuconyk tobołami, gnali jaze się kuziło. Nie kcieli od nos susonyk grzibow, nawet widzieć ik nie ciekawi, godali, ze jakosik baba ik majęc w chałupie, grzibami ino kormiła bez caluśki tydzień.

- E! Wdzięcności Pańsko! Jo'k w dyscu chodziła za grzibami lo nik,  straśnie sie im ik kciało, cięgiem ino o grzibowej godali.

   
   Zupy grzybowej nie lubię. Uwielbiam natomiast łazanki z kapustą, jem je z przyjemnością, wielkim apetytem, najbardziej smakują w dobrym towarzystwie, gdy rozpustnie zawładną kubkami smakowymi a uszy pieści plumkanie paluszków samego Mistrza. 

Lubicie grzybową?

Zatem na grzybową zapraszam do „jadłodajni”.

Ja i Mistrz, zjemy jeszcze kiedyś łazanki z kapustą w wersji dubeltowej JJ