zima

… jasna i miękka z dobrocią przyniesioną z pięknej krainy, wredotę pod kruchym lodem przykryła białą szmatką, czas domaga się łamania zakazów, wdzierania się w puch aż po chrupiącą skórę, wędrowania wąskimi ścieżkami, bo resztę zajął śnieg spływający ławicą białych, słodkich aniołów, płynący różańcem niekończących się odbić. 



                             Nie czuje się mrozu, słońce unosi się w złotą ramę wtopione, godziny emocji, otworzyć szybę, wystawić dłoń, zamknąć w niej topniejące cuda, oszukać czas, niech zegar wybija ciągle zaczętą chwilę, nałożyć okulary młodości, bo nie jesteśmy młodsi, myśli trwając godzinami, przyciągają, rozgrzebują pamięć, odnaleźć można wiele...  

Rozleniwieni ciepłem lata, zapomnieli, że nadejść musi koleją rzeczy, przeklinają w odległych miastach zakutani w obłok naftaliny i narośl leków, padają słowa - jakie? 
-głównie twarde, klęski i śmierci... 

przez gogle

Cios karate i nerwowy chrobot oznajmia, że Tygrysek natarł na drzwi, wyzwolony od przymusu zaborczej nudy, zdążył się przywitać z wolnością tak oczywistą dla swojej grupy wiekowej i z nią za pan brat wpada do domu zostawiając jeden but na wycieraczce, drugim ciśniętym w kąt demoluje, co stało w harmonii triumfalnie pozbywa się plecaka, wkracza do holu, zahacza o łazienkę, dotyka mydła, ochlapuje dłonie i zostawia ślad na ręczniku, dzikim tupotem stóp przemierza szlak do salonu, gdzie wypoczynek odziany w skórę i wielki fotel do kompletu czekają na rujnację, karkołomna przerzutka przez poręcz fotela i odpalona w kosmos poduszka pierdziszka leci w okolice żyrandola, nim ostatecznie wyląduje zalicza parę ciosów od sprężystego ośmiolatka ćwiczącego potężne odbicia od fotela, już gotowy do przeskoku na wypoczynek, ociera się o idącą tropem pociechy ciekawość matczyną, choć to dopiero południe zmordowaną nie tyle taszczeniem zakupów, co upominaniem i walką z uporem rozkojarzonego, odpowiadaniem na tysiące niecierpliwych pytań.

- Umyłeś ręce?

- Jasne!

 Tygrysek wręcz uwielbia walkę z mydłem, robi to godzinami pod prysznicem wystrzeliwując je z mokrych dłoni aż zmydlone, unicestwione spłynie do ścieków, które są finansową zmorą FrusTaty- oj ucieszy się setne, bo z orbity powróciła pierdziuszka, lądując na stercie dokumentów mozolnie segregowanych pół nocy przez rodziciela, tymczasem Tygrysek nieświadom skutków nieprecyzyjnego lądowania kosmitki, pręży ciało, przesuwa dłońmi po klatce i brzuchu jakby szukał tam miejsc zapadniętych.  

- Głodny jesteś? – Dostrzegła zatroskana karmicielka – zaraz dostaniesz zupę, odrób lekcje.

Tygryskowi świat podskakuje jak na trampolinie, kontynuując trening oznajmia;

– Nic nie mamy zadane! Właśnie się przygotowuję na karate, zdobędę pomarańczowy pas, nikt mnie nie pokona!

- Jesteś pewien?

- Jasne!

Zaniepokojona, mieszając pełną witamin, zawiesistą zupę dla energicznego stworzenia ocknęła się do rzeczywistości:

– Jesteś pewien, że nic?

- Że nikt, chciałaś powiedzieć. Jestem Tygrysem! Kto mi zagrozi?  

- Co masz zadane?!- Zniecierpliwiona odlotem od najbardziej dołującego tematu, bo lekcje to niebyt w nieletniej rzeczywistości ociągającego się leniwca, odkładane na święty nigdy, ostatecznie, skutecznie wymuszane z końcem dnia, w okolicach ostatniego ziewnięcia.     

- Mamo, czy musisz mnie stresować przed obiadem? Nic, to znaczy nic!

- Wiktoria mówiła, że dziś babcia jej pomoże odrobić lekcje. To jak?

- Jestem taki wyczerpany i głodny. Czy możesz dać mi wreszcie tą zupę?

- Siadaj, szybciutko zjedz.

- O! Dzięki, moja ukochana… pomidorowa- Cieszy się Tygrysek, wyciąga z rękawa plastikowego potwora i żongluje nim nad talerzem.

- Czy możesz raz zjeść bez zabawy?

- Ale tak mi lepiej smakuje! – Chlap! Pomidorowa plama na stole, ociekający potwór zwiał przed grzmotem rozgniewanej ręki.

- Łuuuch! Jak cię trzepnę! Mówiłam! Nie bawić się przy jedzeniu!

- Mamo, nie możesz się tak denerwować, ja naprawdę niechcący go wykąpałem.

Awantura rozmyła się, w zamyśleniu wycierającej plamę.

 - Jedz, ja rozpakuję zakupy, masz godzinę czasu na odrobienie lekcji, potem pojedziemy zobaczyć, co z tym pomidorowym pasem karateki.

         Cenny czas przeciekał między palcami, chwila zleciała na poszukiwaniu złamanego ołówka, który ostatecznie przepadł w trakcie szukania ostrzynki, ta się znalazła w momencie, kiedy nad zeszytem pojawili się wojownicy broniący przed zakapiorami, tak zapalczywie bronili terytorium, że rozgniewany zeszyt postawił rogi, trzeba było je spacyfikować, sterczące prowadzą do globalnych konfliktów, więc łokcie przydusiły niepokorne kartki, by dłonie swobodnie mogły manipulować armią, skutkiem zeszyt trochę się pomarszczył, ale nadal czysty oczekiwał na wypełnienie treścią, ta jednak nijak nie chciała się ujawnić, krążyła wprawdzie nad głową Tygryska ilekroć padło przypomnienie z odległego pomieszczenia, wreszcie armia opadła, gdy padła komenda:

- Pokaż sprawdzę!

- I co?  Co to ma być? Zeszyt pognieciony, jak szmata! Coś mi się zdaje, że poproszę Tatę, żeby namalował ci pomarańczowe paski na tyłku! A lepiej jak sama zaraz to zrobię! Ja zwariuję! Mam jeszcze wyprasować kimono a ty się bawisz. 

- Mamo, ale ja już wiem jak to napisać, nie martw się, wszystko będzie OK!

Po kwadransie pomiędzy liniami i bruzdami w zeszycie pojawiło się swojsko wystylizowane, tematycznie rozwinięte wypracowanie, a w nim:

 Sweter w rurze, zamiast sweter w róże. (jakby nie mógł być w śnieżynki, albo w paski.)

Namiętnie myli  ó z u, rz z ż, czasem opuści ogonek w ą, ę

- Jak będziesz wypełniał wniosek paszportowy wpisz inną narodowość!

- Na co mi inna?

- Chyba jesteś anglikiem?

 Oczy Tygryska zrobiły się jak guziki, patrzył z niedopiętą buzią na matkę.  

- W zeszycie do angielskiego nie robisz nigdy błędów. Zwariuję! 

Czy na pewno jesteś moim synem?

         Tygrysek w nagrodę za osiągi został wysłany na obóz narciarski, dostał ubranie, sprzęt i gogle, które pierwszego dnia na stoku go zawiodły, tak po prostu zmarzły i spadły z nosa a nie miały prawa za cenę 199,99, bowiem profesjonalne one miały być, w sportowym sklepie, nie na bazarze kupione! Jakim prawem, tak sobie się rozpadły pierwszego dnia, kiedy pociecha z daleka od mamusi, teraz rozsierdzonej. Czy tam w tej profesjonalnej nie pomyśleli, że taki bubel grozi wybuchem atomówki?  

zegar

Jak określić, czym jest czas?

Czas płynie niczym rzeka, idzie do przodu i nie można go cofnąć, przeszły, przyszły i teraźniejszy współistnieje we Wszechświecie to, co się wydarzyło nie znika, istnieje w różnych częściach czasoprzestrzeni. 
Continuum, które następuje według schematu; Przeszłość – Teraźniejszość – Przyszłość.

Czas ma kierunek, płynie zawsze od przeszłości do przyszłości.

Czas ma ścisły związek z ruchem i zmianą, stanowi ich miarę.

Upływ czasu przebiega identycznie w każdym miejscu, nie da się spowolnić, ani przyśpieszyć a sekunda to uniwersalna jednostka trwa tyle samo, pomaga nam określić chronologiczność wydarzeń.

Czas mierzymy; oczekiwaniem, uwagą, przypominaniem.
Temat ma swoje teorie.

W obecnych czasach problem czasu, to nonsens- mówimy o czasie i jego braku, bezkres, wszystko płynie i nic nie trwa, bezczas istniał na początku i istnieje nadal, czas nieskończony "wcześniej", "później", wszelki czas składa się części, zarówno ten nieskończony i dowolnie przyjęty jego okres, chwila natychmiast przemija, coś albo przeminęło na zawsze, albo jeszcze nie nastąpiło, wycinek teraźniejszości - spróbuj to pochwycić!

Są tacy, dla których istnieje czas przeszły a nie istnieje czas przyszły i tacy, co żyją w czasie przyszłym, większość zna tylko teraźniejszość.
Nie będę prowadzić "krucjaty" przeciwko czasowi.

Czas niech badają fizycy, kosmolodzy.

Obrazki zegarów z Internetu:

pora na oświetlenie

piersi w pracy

upiorny

zawieszony

spirala czasu a może fraktalny

czas kantowania

biologiczny

"dawaj czasy!"  ;)

zmarnowany

czas w plecy

spięty / niedopięty

słoneczny, naścienny, przyokienny

powiązany

guzik warty

zmiana czasu

:))

Najdokładniejszy atomowy zegar znajdujący się pod Londynem, wyznacza dokładny czas w Polsce, Europie i na Świecie. Zegar spóźnia się o jedną sekundę na ponad sto milionów lat.

Jest jeszcze Backwards clock, który się cofa, cyfry są w niewłaściwych miejscach a wskazówki poruszają się w odwrotnym kierunku.

Zegary na budynku boliwijskiego kongresu, których tarcze są lustrzanym odbiciem tarczy zwykłego zegara. Przywódcy wyjaśnili, że zmiana na "Zegar Południa" nastąpiła, aby podkreślić symbolicznie walkę o południową tożsamość i niezależność. 

Czym czas jest dla mnie?

Wiem i nie wiem, prawdziwe jest przeżywanie teraźniejszości a teorie względności i kupę nieścisłości trzeba przeanalizować i ustalić, co z tym czasem jest nie tak?

Mama Tygryska na wywiadówce dowiedziała się, że wszyscy uczniowie II klasy mają niedostateczny ze znajomości zegarka. No! To z pewnością prawdą nie jest, bo Tygrysek to już od przedszkola, zna się na zegarkach jak mało kto, wszyscy wzięliśmy za punkt honoru zaznajomić go z zegarem. Dlatego Tygrysek precyzyjnie do minuty określa czas i oszwabić go się nie da.

- Miałaś przyjechać pięć po pierwszej, jest 13,07, już się martwiłam, że o mnie zapomniałaś! – piekli się patrząc na swój elektroniczny zegarek a jak widzi opór, natychmiast pokazuje na tradycyjny zegar ścienny z tarczą i wskazówkami;

- widzisz wskazówka godzinowa, ta gruba jest ciut po pełnej pierwszej, minut upłynęło już teraz 8, bo sekundnik dotyka 12, czas leci jak szalony, spóźnię się przez ciebie na zajęcia!  

Mamuśki po opuszczeniu klasy patrząc jedna na drugą z wymowną odrazą;

 – Ciekawe czy któreś dziecko dostało piątkę?

Matka Tygryska zmilczała, Tygrysek, jako jedyny dostał tę cholerną piątkę. Co mogła powiedzieć skoro wszyscy słyszeli, że Tygrys spóźnia się na lekcje, choć wysadzony z samochodu razem z Sąsiadką gna do bramy szkolnej, znikają tam oboje, co dzieje się za murami szkoły? Sąsiadeczka w glorii, nigdy się nie spóźnia a Tygrysek owszem i to notorycznie. Coś z tym czasem jest nie tak. Musi jednym spowalniać a innym przyspieszać. Czym są spowalniacze, co kradnie minuty Tygryska na terenie szkoły? Tu przeprowadzić należałoby śledztwo, bo Tygrysek nie ma pojęcia, on generalnie nieobecny jest na lekcjach, bo jest nudno, wiec odlatuje i już wolałby, żeby za te spóźnienia Pani mu kazała czytać książkę, nie musiałby słuchać tych bzdur, co ona wygaduje.

nadchodzi

Pszczółki do szkółki, ale czy tam jest miód?

Oj będzie się działo! Już współczuję. Ta mordercza gonitwa za podręcznikami, zmyłki i pomyłki, odpływająca kasa, całkowite pomieszanie z poplątaniem, przez jawny obłęd nawiedzonych i wszystko wiedzących. 
Wcale się nie dziwię, że macie dość. 

Trzeba się dokopać się do fundamentów; rodzina, dziecko, potem szkolenie-szkoła...

 Aj, a jaj! 

słoneczna karma

Od czasu do czasu potykamy się o prawdę, ale większość z nas podnosi się, otrzepuje i idzie dalej... czemu?

Osoba, która niczego nie kwestionuje jest z klinicznego punktu widzenia martwa, ponieważ według standardów medycznych brak aktywności mózgowej oznacza koniec życia. 

Tu>>>  "Słoneczna karma" - pora sprawdzić a może "zjeść" Słońce?

sen

   Jeszcze śniłam w najlepsze, gdy napadło na mnie 17 kilogramów. Kołdra się spięła a poduszka przywarła do mnie w oczekiwaniu, że kilogramy pozwolą wyśnić do końca majaczenia.

- Babciu! Babciu wstałaś!

Zaszyte powieki mówiły stanowczo: - NIE!

- Namalujemy tego kotka!

- Na litość! - Jęczały myśli rozpaczliwie szukając przerwanego snu.

– Kotka! Kotka gifa!…

Jedno skoknięcie Tygryska i moje nieumyte zęby zaciśnięte w gębie jak w opakowaniu próżniowym zapadły się jeszcze głębiej, gdy przez nozdrza uszło powietrze ze zmiażdżonych płuc. Cudem ocalały pęcherz nie siknął spięty ostrogami a nerka kolankiem wciśnięta chętna do przeszczepu gotowa była dobrowolnie oddać się chirurgom. Mocne szarpnięcie za włosy imitujące głaskanie i ryk do rozciągniętego ucha miały uświadomić mi, że dzień nastał.

 -Wstawaj Kochana! Musimy się bawić!

Tylko strzęp myślenia pytał - Rodzice! Czy małe potwory mają…?

W ślad za Tygryskiem przyczłapało po omacku, mamroczące matczyne pytanie:

 -Co, będziesz jadł na śniadanie?...

Znam menu! Ryknęły ze śmiechu moje myśli; O północy usmażymy naleśniki, na życzenie rosół z makaronem, żur, żurek, krupnik i pomidorowa, już natychmiast! Praktycznie wyskakują jak z katapulty odpowiednie produkty; makaron, bulionetka, i ciecier na pomidorową, garnek w zlewie, leje się do niego woda a Tygrysek na blacie kuchennym jak książka kucharska siedzi 60 cm od kuchenki za nim komplet noży i jakby mało tego nożyczki i sztućce do dyrygowania a On nawija: - Jak będą bąbelki wrzucimy bulionetkę i makaron, trzeba poczekać z ciecierem, w kwaśnym się nie ugotuje na miękko. A teraz ciecier i mamy pomidorową! Susem przesiada się na swoje miejsce przy stole, po drodze wyrzucając śmietanę z lodówki.

- Przedszkole! Koło ratunkowe. Niech mu da płatki czekoladowe z mlekiem i wywiezie najlepiej na całą dobę do przedszkola. –Mówiły moje pobożne życzenia, bo usta nadal zasznurowane i oczy zaklejone.

Koteczek też to zauważył i prostym chwytem za rzęsy pociągnął trąbiąc mi w nos:

- Nie śpimy Kochana! Słoneczko stało, włącz komputer babciu, malujemy kotka tego, który się ruszał (na You Tube) – I już manipuluje przy Laptopie. Trzask, prask otwarty, czeka na hasło. Matko Jedenasta a kto pamięta hasło do swojego komputera o świcie przed otwarciem oczu! 

- Ja wiem babciu, teraz tu naciśniemy i…

 W brajlowskim stylu jak Dośka Powolniak przed poranną kawą, rzucam się w wir oczekiwań Koteczka i ratuję komputer przed wybebeszeniem. 

- Dzisiaj nie idę do ciećkola, zamknięte, możemy być cały dzień razem i będziemy się bawić …

Prysła nadzieja, że wyspany, gotowy do zabawy ciećkolak da spokój o bladym świcie, więc przygotowałam się na dzień pytań - a co to, a po co?

   Tak to było gdy Tygrysek był trzylatkiem, chwilę temu, zaledwie, aż, 5 lat temu. 
Maleństwo zmężniało, wyrosło ponad blat kuchenny, książkę kucharską przegląda jak kucharz, apetyt na pomidorową ma, niemal tylko nią się żywi, zgarnia trofea, energii mu nie brakuje, ten problem i edukację Matka wzięła w swoje ręce, skutkiem Tygrys zapracowany, ma tyle roboty, że brakuje mu czasu na rozmowy z babcią i dobrze, każdy ma swoje życie i priorytety, ale wakacje to czas kiedy się spotkamy. Obie strony mają taką potrzebę, nie wiem tylko jak sobie poradzę z jego żółtym pasem, skupiony  a wygląda jakby nie był, te jego zmyłki i szybkość zadziwiają, ma słuch absolutny, ale nie gra na żadnym instrumencie, ładnie i chętnie śpiewa, dziadek obmyśla strategie jak Tygrysowi zamieszać w matematyce, w rewanżu Tygrys zrobi mu szach mat, że długo po wakacjach się nie otrząśnie z przegranej. Tygrys nie czyta bajek, lektury szkolne zna na pamięć, bo jeszcze w przedszkolu kazał sobie je czytać do wyrzygania, teraz książki czyta sam, im grubsza tym chętniej. Świetnie tańczy i pływa. Angielski mu idzie jak z płatka, więc zażyczył sobie lekcji japońskiego, już powąchał, ale czemu umie liczyć do 1 000 po hiszpańsku? Jeszcze nie jednym nas zaskoczy. Bardzo chcemy mieć swobodę kiedy Tygrysek będzie u nas, ale czy zdołają nam zreperować autko?

Ciągle czekamy z niepokojem na naprawę (ubezpieczyciel i warsztat się ze sobą nie umieli dogadać od trzech tygodni a ja czekam i czekam- ręce opadają),

na świecie jest dużo ludzi, czy koniecznie muszę trafiać na tych utrudniających mi życie?

Pomidory jedzmy póki są.