wreszcie lato

Paniusia w kuchni hałasuje garami a kiedy skończy to jako Madame w ogrodzie pławi się w ciepełku i jak zawiadowca na stacji, dyryguje koleją rzeczy, pogodę ustawi na właściwym torze, tak żeby wszystko zapuszczone rosło zasilane rosą a kiedy trzeba mżawką skropione i oczy w złotych promieniach słońca radowało.

Po burzy cukinie i dynie mają się świetnie, ale fasolka!

Fasolka proszona

 o powrót na miejsce!

Tyczka dla tycznej!

Proszę trzymać się regulaminu!

Czy klon na zapuszczanie takiej fryzury dostał pozwolenie?

Maciejka, proszę do zapachowego działu!

Pachniemy także za dnia i nie zwisamy smętnie!

Jałowiec, do dyrekcji, fryzjer się kłania!

 I znowu kupa na środku! Skąd tyle tego badziewia?

  

Cain & Abel

Opowieść o polityce szpitalnej, konfiguracjach podzielonego zarządu kliniki.

Reprezentujący altruizm Abla oddział pomocy w nagłych wypadkach
na spotkaniu zarządu traci poparcie i tu zaczyna się pełna emocji podróż... 
Nie będę opowiadać, co było dalej, bo chcę jeszcze pożyć. J

Wasze zdrowe oko niech śledzi samodzielnie, jeśli nie widzi dostatecznie ostro, wodzirej poprowadzi i jak krowie na rowie objaśni jak zachować normalne widzenie:

ogrodowy wstyd

Wszystko spierdzielą! 

Czy wiecie, że ilekroć Wasza gotówka na koncie poruszy się, natychmiast wiedzą o tym różni Wam nieznani, ale zainteresowani skubaniem pierza z naszych tyłków? Chciałabym zlikwidować konto bankowe, bo bilon wycieka kanałami, o których nie miałam pojęcia, szczupleje natomiast mój wkład i to jest chore.

Co do kasy chorych, jak sama nazwa wskazuje chore to to i kończmy dyskusję.

Co jakiś czas bywam cenzurowana przez siły nieczyste, albo jeno pytaną o to i owo. Czy pytają z katolicką nadzieją, że odpowiem prawdę, nie wiem, ale pytają czy mam zawieszony krzyż nad drzwiami, portrety świętych na ścianach? To tak telefonicznie przepytują, badając niepokorną duszyczkę. W celu?  
-A czy ja włażę z zabłoconymi butami w progi obcych domów? – kręcicie głową bez przekonania, bo nie wiecie tego, jako i ja nie wiem, przecież włażący w lakierkach i w białych rękawiczkach nie noszą zabłoconych buciorów…

Odizolowałam się od świata widząc okruchy jego pozytywów, jednak skala złego, jakim ostatnio dotknęły go zmiany to zbyt ostra mizeria intelektualna, patrzę zdumiona, nie rozumiejąc, co kryje się teraz za słowami ”Wiara, lepsze jutro, rodzina, współpraca, …”

Odlatuję do ogrodu śledzić rozmaite szkodniki wycinające swoje ornamenty na młodych listkach, śledzonych też nie zapraszałam do swojej idylli, ale one swoim okablowaniem podłączone do Natury wiedzą o mojej bezsilności i robią, co im się podoba, lekceważąc moje widzimisię. Perz też włazi na żyzną grządkę, pleni się na potęgę a pod swoją zieloną, skołtunioną mierzwą skrywa własne spichlerze dla siebie, bo ja przeciw niemu, ani dla siebie walczyć nie zamierzam. Cieszę się, że jeszcze ciszy nie zakłócają najeźdźcy, tylko ptaszki świergolą od świtu po zmrok. 

W astralu nie przebywam dłużej niż chwilka zdyszana wycinaniem zbędnego, mokra zraszaniem padłego, lub zapocona rozgrzaną zadumą nad pięknem i zdążam wrócić do realu, nim oczy natkną się na osobistą lustrzaną, ubraną nie w koroną a w hełm strażacki. 
- Wszystko płonie! Promienie słońca wypaliły na mojej skórze desenie rozmaitych plam brązu na płomiennym tle.   

Ach! Ocknąć się przed nadejściem kolejnej klęski. 

- Czy rzeczywistości uda się mnie przyciąć?

 konwalie przekwitły

 coś tam wzeszło,

                                    może zakwitnie, zaowocuje

 rododendron świetność ma za sobą

...

mgła

Nie wybiła jeszcze żadna godzina, 
noc się nie skończyła ani świt nie nastał, wyrwana ze snu gwarem ptasząt w gniazdach gaworzących, w chłodnym, mętnym świetle dobudzałam się popijając ciepłą wodę z octem jabłkowym, obserwowałam rodzący się nowy dzień i powolną, nisko zawieszoną nad bagnem mgłę zakrywającą zeszłoroczne, sterczące badyle i zginające się kolana żurawi kroczących dostojnie jeden za drugim w gęstej, mlecznobiałej pianie, która cicho trwała przez chwilę, nagle pchnięta w kierunku wyrąbanej przecinki w rogu polany, narastając odpływać zaczęła, rulonem białej masy zakryła snujące się ptaki i powoli wsysana w szczelinę spłaszczyła się, zgęstniała na wargach lasu, ten syty wypluł ją na bagno i wtedy odbitą falą, mgła zaczęła przeciskać się przez oczka siatki, przez jodłowe gałązki i bezlistny szpaler krzewów różanych, rozlała się po ogrodzie na spragniony trawnik, wreszcie znikła cała wessana.

  

Nastały dwa dni pełne słońca, wykorzystałam je porządkując bałagan po zimie, siejąc i podlewając to, co zaczęło kiełkować. 

Będzie pięknie! 

Skradają się chłodne dni, mam nowe dramy koreańskie i nie zawaham się ich użyć.    

Wyciśnięte koleiny w mchu pozostały,

 ludki leśne odjechały, 

badziewie ukryte w chaszczach zostało,

 spali się je jesienią.      

 Na nowej grządce dynie i cukinie zamieszkają bezpieczne 

za niskim anty-kocim płotkiem.

Donice powieszone, 

kompostownik aż lśni po wyszorowaniu.

energia

Komórka wydała z siebie konające westchnienie, nie używałam jej od tygodni, przyjaciółka na obczyźnie haruje poza zasięgiem darmowych rozmów, pozostali odcięci od światłowodów, się wykruszyli a rodzinne pogaduszki to tylko z wizją, przecież chcę zobaczyć jak miewa się Tygrysek, nie tylko usłyszeć

- cześć babcia, muszę odrobić lekcje-

 tak naprawdę znudzone lekcjami paski kłębią się na monitorze a tłukące się gary w kuchni nerwowo przypominają, że spóźnieni są, czekają kolejne zajęcia, przygotowania, ponaglenia, więc kiedyś tammm znajdzie się chwila, to pogadamy o już nieaktualnych sprawach.

Ja sama jestem na baterie słoneczne, funkcjonuję od pełnej wiosny po wczesną jesień, później to już jakieś echo życia wydobywam z siebie jak moja zdychająca komórka. Kocham słońce i chcę przeprowadzić się na stałe, tam gdzie go dostatek, teraz staram się coś robić, żeby tu było ładnie i łatwiej nam było przetrwać od pierwszego do pierwszego. Mam nadzieję, że ziemia sprawniej wykorzysta energię słoneczną i wyda owoce, które w niej zasiejemy. 

Na razie nie widzę wiosny, tylko jakieś przebłyski nadziei, że nadejdzie i uraduje nas swoim ciepłem.  

W ogrodzie trzeba było wyciąć dorodne i zdrowe drzewa, żeby światło dotarło gdzie trzeba, bo konowalskie chwasty leśne za siatką przesłoniły życiodajne promienie słońca, zapuściły korzenie i ssąc soki z naszego ogrodu strzelają badylami w niebo, wabią ptactwo głównie sójki, sroki i szpaki łase na owoce późno dojrzewającej w cieniu borówki, więc znowu piłowanie, rąbanie i wydatki, ktoś musi wywieźć iglaste gałęzie, to kosztuje i wcale nie wygląda różowo. Smrodliwy traktor wyciska koleiny w dziewiczym mchu, wysypują się w ilości wielu sztuk ludki leśne z filozofią wsiową, najlepiej wiedzą którędy wjechać i co stratować, wysypują się jak prusaki z pudła, rozbieganymi oczkami każdy szuka własnej ścieżki, dzikim pędem na drugi koniec ogrodu depczą, co obce ich estetyce a traktor dymem żrącym drapie w gardło, pyrka, warczy i nie daje dojść do głosu protestom żadnym. 

Przetrwałam jednak, nie rozkleiłam się a nawet zdołałam zrobić nowy anty koci płotek moim ziołom, posadzić kilka nowych roślinek; spireę, hortensję, brunerę wielkolistną o niebieskich oczach jak u niezapominajki a także szałwię i jałowiec. Na siew za wcześnie, chmury gradowe groźnie się nadymają, prychają zimnem, energia z kominka ogrzewa moje kości, ale starcza jej tylko na kolejną dramę koreańską zakutaną w kocyk ze szklanką gorącej herbaty z cytryną 

a to za mało, stanowczo za mało!       

 Sypnęło gradem.

 Poranne przymrozki -6 ⁰ C.

jestem w ogrodzie

Wiosna eksplodowała, będę częściej w ogrodzie, odzyskam, co chwasty mi zabrały, przytnę, wytnę, uładzę, wysieję, przesadzę, jednym słowem poszaleję sobie fizycznie, kondycję mam, przez zimę ćwiczyłam 2 razy dziennie po 15 minut, wystarczająco jak na moje latka i mam nadzieję, że wystarczy siły na zamiary. 
Ostatnio w wietrzną pogodę zawiązywałam tłuszczyk oglądając dramę: 

Yong Pal (용팔이)

Alternate titles: 龙八夷 Starring Joo Won and Kim Tae Hee

Obsada: 

Joo Won  jako Kim Tae Hyun (Yong Pal)

Kim Tae Hee jako Han Yeo Jin

Jo Hyun Jae jako Han Do Joon

Chae Jung Ahn jako Lee Chae Young 

Kim Tae Hyun musi zapłacić za leczenie siostry, więc dorabia po godzinach w szpitalu, jako Yong Pal - lekarz do wynajęcia, dla bandytów. Pewnego dnia zostaje przeniesiony na tajemnicze 12 piętro szpitala, poziom dla V VIP -ów i zaczyna pracować jako Yong Pal dla bogatych. Poznaje Han Yeo Jin o skłonnościach samobójczych - zamknięta przez rodzinę, utrzymywana w śpiączce…
   Drama ma początek bardzo interesujący, ostatnie odcinki rozwleczone,  powinno być 16 nie 18 odcinków.

Mój ulubieniec Joo Won